Αναρτήσεις κι εξαρτήσεις

Ξυπνάς το πρωί και μετά το τέντωμα, γραμμή στην κουζίνα για τον πρώτο καφέ. Άντε το πολύ πολύ να βάλεις και κάνα σώβρακο αν θα περάσεις μπροστά από παράθυρα. Και μετά την πρώτη ρουφηξιά, δε θα ανάψεις και τσιγάρο? Θα ανάψεις. Μη σου πω, θ'ανάψεις και δεύτερο κιόλας. Θα ντυθείς και θα πας δουλειά. Αν είναι καμιά Κυριακή, επιστρέφεις στο κρεβάτι και ρίχνεις μια δόση άγριου σεξ. Λέμε τώρα.

Αν όμως αργήσεις να ξυπνήσεις, και πας δουλειά αργοπορημένα, και ξεχαστείς με την τάδε επείγουσα αναφορά και τον δείνα σημαντικό πελάτη και δεν πιεις τον πρώτο καφέ στην ώρα του, τι γίνεται? Κι να πάει 9 και δεν έχεις κάνει ακόμη το πρώτο τσιγάρο, τι γίνεται? Εμένα που μου έχει τύχει μερικές φορές, μ'είχε πιάσει πονοκέφαλος άγριος. Που συνήθως δεν με πιάνουν, ούτε καν τον χειμώνα στα "μεγάλα" κρύα. Και πριν βγουν λανθασμένα συμπεράσματα, να σημειωθεί ότι το μόνο που έκανα και μου πέρασε ο πονοκέφαλος, ήταν να πιώ ένα εσπρεσάκι! Τόσο απλό. Εκεί είναι που αντιλήφθηκα τα περί στερητικού συνδρόμου και εθισμού.

Μετά από αυτό το περιστατικό, είπα ότι θα κάνω "απεξάρτηση". Άρχισα να μειώνω τους κάφεδες από 7-8 τη μέρα, σε 5-6 και μετά σε 2-3 και έμεινα εκεί. Δε νομίζω να τους μειώσω κι άλλο. Εξ'άλλου, σε μικρές δόσεις, ο καφές και η καφεΐνη είναι ευεργετικά για τον ανθρώπινο οργανισμό.

Από κάτι τέτοια περιστατικά, μπαίνω στον προβληματισμό του πόσο δύσκολο είναι να κάνει κάποιος απεξάρτηση από πιο εθιστικές ουσίες, όπως κάποια σκληρά ναρκωτικά, για παράδειγμα. Μάλλον δεν είναι και τόσο εύκολο τελικά. Και ίσως οι ανθρώποι που είναι ήδη εξηρτημένοι να αξίζουν περισσότερη από την κατανόηση μας. Και λιγότερο από τον οίκτο ή την καταδίκη μας. Γιατί αν εγώ δεν μπορώ να περάσει μέρα δίχως ένα καλό καφέ, πόσο πιο δύσκολο είναι γι'αυτούς να αντέξουν μακριά από τις διάφορες ουσίες? Θα μου άρεσε μήπως να με βλέπουν οι γύρω μου υποτιμητικά επειδή δεν μπορώ να κάνω μέρα δίχως καφέ ή τσιγάρο?

Αλλά, αν το πάρουμε και από μια άλλη διάσταση, πόσο εύκολο είναι να "απεξαρτηθεί" κανείς από τους ανθρώπους που μπαίνουν στη ζωή μας? Πόσο τελικά εξαρτόμαστε από τα διάφορα γενικά που συναντάμε στο δρόμο μας? Ίσως το να μιλάω για ναρκωτικά και ανθρώπους που νοιαζόμαστε λες και είναι παρόμοια πράγματα να θεωρηθεί (επιοικώς) "ατυχές", αλλά αν το σκεφτεί κανείς καλύτερα, υπάρχουν πολλοί παραλληλισμοί.

Γνωρίζεις κάποιον, αρχίζεις να μιλάς, ανακαλύπτεις τα κοινά που σε δένουν μαζί του, και ξεκινάς μια σχέση, μια όποιου είδους σχέση. Δεν μπορείς ποτέ να προδιαγράψεις την έκβαση της γνωριμίας και της σχέσης αυτής. Και σε κάποιο σημείο της διαδρομής, όταν αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι ότι δεν μπορείς να περάσει μέρα, ώρα, χωρίς αυτό το άτομο να είναι έστω στη σκέψη σου, τι πρέπει να κάνεις? Είναι μήπως πιο υγιές να "σταματήσεις" το δέσιμο, πριν σου γίνει ο άλλος απαραίτητος? Είναι τελικά πιο σοφό να αποκτηνωθούμε λίγο (ή και πολύ) για να διατηρήσουμε ή διασώσουμε την ψυχική και αισθηματική μας υγεία?

Περιμένοντας πριν μερικούς μήνες μια ανταπόκριση μου σε ένα αεροδρόμιο, είπα να κάνω μια βόλτα, να ξεμουδιάσουν και λίγο τα πόδια μου. Μπήκα σε ένα πολύ-περίπτερο και, ως συνήθως, έφυγα με ένα μικρό βιβλίο στο χέρι. Ο τίτλος του μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή, αλλά το θέμα του ήταν "100 συμβουλές για να ζήσετε πιο ευτυχισμένοι" ή με λιγότερο στρες ή κάτι τέτοιο τελωσπάντων. Δεν θα πω ότι τις διάβασα όλες, αλλά μια από αυτές ήταν ένα λογοπαίγνιο με το γνωστό ρητό "ο αισιόδοξος βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο, ενώ ο απαισιόδοξος το βλέπει μισοάδειο" και πήγαινε κάπως έτσι: "Δες το ποτήρι ως ήδη σπασμένο."

Η ανάλυση που ακολουθούσε ξεκαθάριζε λίγο τη συμβουλή: πάρε στα χέρια σου το αγαπημένο σου ποτήρι / κούπα / πιάτο / αντικείμενο και κοίταξε το καλά, κράτησε το όσο πιο πολύ μπορείς και μετά υπέθεσε ότι έχει σπάσει ή χαθεί ή γενικώς καταστραφεί. Με αυτό τον τρόπο, λέει ο συγγραφέας, όταν όντως σπάσει, θα στεναχωρεθείς λιγότερο. Και γενικότερα, μίλαγε για τρόπους αντιμετώπισης υλικών αγαθών, που θα μείωσουν το στρες του μέσου ανθρώπου στην απώλεια τους.

Στη φάση που ήμουν, άρχισα να αναγάγω τη συμβουλή αυτή στο επίπεδο διαπροσωπικών σχέσεων. Και στο πόσο (πολύ ή λίγο) θα διευκόλυνε την αντιμετώπιση της διάλυσης μιας ανθρώπινης σχέσης (είτε λόγω μετακόμισης, είτε λόγω χωρισμού, είτε λόγω θανάτου) αν την βλέπουμε ως ήδη διαλυμένη από την αρχή. Γιατί, ως γνωστό, τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Και έχοντας γονείς σε αρκετά μεγάλη ηλικία, οι οποίοι συχνά λένε ότι "δε θα ζούμε με τα βουνά", η προσέγγιση αυτή μου φάνηκε ως αρκετά υγιής.

Από την άλλη, μου έρχεται συχνά στο μυαλό το γνωστό ρητό "Να αγαπάς σα να μην έχεις πληγωθεί ποτέ, να χορεύεις σα να μη σε βλέπει κανείς και να ζεις την κάθε σου μέρα σα να είναι η τελευταία σου." στο οποίο εδώ και πολύ καιρό πιστεύω και προσπαθώ να εφαρμόζω. Γιατί, στο κάτω κάτω, δε μας φταίει ο άνθρωπος που έχουμε μπροστά μας για όλα αυτά που τυχόν μας έχουν προκαλέσει κάποιοι άλλοι, στο παρελθόν. Είναι το ιδανικό, λοιπόν, να δινόμαστε χωρίς επιφυλάξεις, αλλά, φυσικά, και με όλη μας την κρίση σε εγρήγορση. Και να κρίνουμε τον καθένα με βάση με τα δικά του λόγια, σκέψεις, πράξεις και αισθήματα προς εμάς.

Αν όμως με ρωτήσει κάποιος "Που έχω καταλήξει μετά από όλο αυτό τον προβληματισμό?" θα δυσκολευτώ πολύ να απαντήσω...

Madama Butterfly

Πράξη Δεύτερη
(απόσπασμα)

...Oggi il mio nome è Dolore.
Però ... il giorno del suo ritorno,
Gioia, Gioia mi chiamerò!

Γυναίκες οδηγοί

Δεν ξέρω αν είμαι σεξιστής ή αν υπάρχει καμιά επιστημονική εξήγηση για το φαινόμενο αυτό, αλλά 9 φορές στις 10, όταν γίνει ματσαράγκα στο δρόμο, πίσω από το τιμόνι κάθεται μια γυναίκα!

Ίσως είναι το γεγονός ότι έχουν την ευθύνη για το σπίτι, τα παιδιά και ένα κάρο άλλα πράγματα που δεν μπορούν να τα βγάλουν από το μυαλό τους ενώ οδηγούν. Ίσως να είναι κάτι πιο γονιδιακό και ενώ αντέχουν αποδεδειγμένα περισσότερο στον πόνο, να μην έχουν τα κατάλληλα εχέγγυα για την οδήγηση. Ίσως ακόμη να έχουν εντελώς διαφορετική προσέγγιση στο όλο θέμα, την οποία απλά αδυνατώ να την κατανοήσω.

Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι (αν και θέλω σαν τρελλός να μάθω), αλλά σίγουρα μου κάνει την εικοσάλεπτη διαδρομή από το σπίτι στο γραφείο να μοιάζει με υπεραστικό μαραθώνιο. Ένα φεγγάρι που δούλευα εκτός πόλης και πηγαινοερχόμουν καθημερινά, ούτε που το καταλάβαινα για πότε έμπαινα στο αμάξι κι έπιανα τον αυτοκινητόδρομο και για πότε έφτανα στον προορισμό μου μιάμιση ώρα μετά.

Αναπολώ με πολύ μεγάλη νοσταλγία τις διαδρομές αυτές, ειδικά σε σύγκριση με το τι τραβάω τώρα. Έχω φτάσει στο σημείο να μην πηγαίνω καθημερινά σπίτι για φαγητό, προκειμένου να αποφύγω τις διάφορες περιπέτειες στον δρόμο. Πετάγονται από παντού, παρκάρουν όπου βρουν, σταματάνε όπου θέλουν και γενικώς κάνουν ότι τους καπνίσει. Υπάρχουν βέβαια και αρκετοί άντρες οδηγοί που κάνουν τα νεύρα μου κουρέλια, αλλά είναι μειοψηφία αυτοί.΄

Ίσως και να είναι εντελώς τοπικό το φαινόμενο βέβαια, πάει καιρός από τότε που έχω οδηγήσει σε άλλη πόλη. Συμβαίνει άραγε και σε κανένα άλλο αυτό ή μήπως έχω αρχίσει να παρανοώ?...

Vertigo

Τι κάνεις άμα μάθεις κάτι που δεν "ήθελες" να μάθεις? (και καλά δεν ήθελες...)

Αναδιοργάνωση

Έχω αφήσει πολλά σχόλια αναπάντητα κι όλα μου τα αγαπημένα μπολογκς αδιάβαστα, αλλά τώρα που επιτέλους ησύχασα με τη δουλειά, θ'αρχίσω σιγά-σιγά να τα απαντάω και θα περάσω μια βόλτα να δω τι κάνατε όλοι σας το καλοκαίρι.

Θα τα λέμε συχνότερα τώρα λοιπόν!

Καλό απόγευμα να ευχηθώ και να απολαύσετε ότι απέμεινε απ'το Σαββατοκύριακο σας.

Φυσικά φαινόμενα

Μεσάνυχτα. Βεράντα. Αιώρα. Παγωμένη μπύρα στο τραπέζι από δίπλα. Ενδιαφέρον βιβλίο. Ζωάκια να κάνουν τους νυχτερινούς τους ήχους. Και ξαφνικά: κλικ κλικ. Μήνυμα στο κινητό: "Βλέπεις την έκλειψη?"

Κάνω λίγο αριστερά. Τίποτα. Κάνω λίγο δεξιά. Τίποτα. Σηκώνομαι και πάω στην άκρη της βεράντας, μπας και δω τίποτα. Και ξαφνικά, να τη! Ένα τεράστιο πορτοκαλοκίτρινο φεγγάρι σε πληρη άνθιση λόγω πανσελήνου, με τα 4/5 να είναι σκιασμένα. Γουώου! Απίστευτο θέαμα. Αφού στείλω πίσω μήνυμα για να ευχαριστήσω, ενημερώνω κάμποσο κόσμο να δουν το φαινόμενο αυτό και την ξαναράζω στην αιώρα διαβάζοντας.

Μετά από λίγο (όποιος με έχει χαρακτηρίσει "ανώμαλο" από την προηγούμενη ανάρτηση, μπορεί να σταματήσει το διάβασμα εδώ - θα χαλαστεί πολύ αν συνεχίσει) κλείνω το βιβλίο, κοιτάω τα άστρα από πάνω και μπαίνω σε σκέψεις: άραγε είναι φυσικό φαινόμενο το κόλλημα μου? Άραγε είναι φυσικό φαινόμενο η αντίδραση του? Άραγε το πως νοιώθει να παραμένει αναλλίωτο, και απλά το κρύβει μια κάποια "σκιά" και θα φύγει, όπως θα φύγει και η σκιά από το φεγγάρι? Άραγε είμαι περισσότερο χαζός από όσο νομίζω?...

Πως η τεχνολογία μπορεί να σου γαμήσει τη ψυχολογία σε μια νύχτα με πανσέληνο

Παρασκευή βράδι.

Κι όχι μια οποιαδήποτε Παρασκευή, 15 Αυγούστου κιόλας.

Και που είμαι?

Τι κάνω?

Είμαι σε παραλία? Είμαι σε μπαράκι? Είμαι με φίλους? Το διασκεδάζω τρελλά? Ή μήπως κάθομαι μέσα και διαβάζω? Και τι ακριβώς διαβάζω? Α ρε γαμημένη τεχνολογία!...

Πέρασαν έξη μήνες κιόλας, κι ακόμη δεν έχω ξεκολλήσει. Και το γεγονός ότι πολλά από αυτά που λέχθηκαν είναι σε μορφή e-mail, ή SMS, ή MSN-chat, δε βοηθάει καθόλου την κατάσταση. Είναι τόσο εύκολα προσβάσιμα που σε κλάσματα δευτερολέπτου είναι όλα μπροστά μου.

Γιατί δεν τα σβήνω, ε?
Γιατί δε μπορώ να τα σβήσω γαμώτο! Γιατί δε μπορώ να πιστέψω ότι δεν έχουν συμβεί. Γιατί δε μπορώ να καταλάβω πως δεν το είδα να έρχεται. Γιατί δεν είναι δυνατόν από τη μία μέρα στην άλλη, όλα αυτά τα δυνατά αισθήματα να έπαψαν να υπάρχουν.

Ειμαι χαζός, ε?
Το ξέρω. Άντε τώρα να βρείτε κάτι πιο ανεβαστικό να διαβάσετε, και που θα πάει, θα ξεκολλήσω κι εγώ. Σιγά: ακόμα Αύγουστος είναι. Μέχρι τα Χριστούγεννα (που ως γνωστόν είναι η πιο ανεβαστική εποχή του χρόνου <ΝΟΤ>) έχω ακόμα καιρό.

Καλό ξημέρωμα εύχομαι!

Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας

Για να θυμούνται οι μεγαλύτεροι και για να μαθαίνουν οι νεαρότεροι.

Το πιο κάτω είναι απόσπασμα από το βιβλίο με τον τίτλο της ανάρτησης, από την Αυστραλή συγγραφέα Κολλήν ΜακΚάλοου. Είχε γίνει και σειρά για την τηλεόραση παλιότερα. Δυστυχώς ή ευτυχώς, είναι ένα κομμάτι που με συναρπάζει ακόμη. Το παραθέτω αμετάφραστο, γιατί όλο και κάτι θα χάσει στην προσαρμογή του στα ελληνικά.

Long Ago, there was a bird who sang just once in its life.
From the moment it left its nest, it searched for a thorn tree.
And it never rested until it found one.
Then, it began to sing more sweetly than any other creature on the face of the earth.
And, singing, it impaled its breast on the longest, sharpest thorn.
But, as it was dying, it rose above its own agony to out-sing the lark and the nightingale.
The thorn bird pays its life for that one song and the whole world stills to listen and God, in His heaven, smiles.
As its best was bought only at the cost of great pain.
Driven to the thorn, with no knowledge of the dying to come.

But when we press the thorn to our breast,

We know........

We understand.....

And still......we do it.

Θα με βρίσει κόσμος, το ξέρω...

...αλλά:

1.έχω να μπλογκάρω ούτε κι εγώ θυμάμαι από πότε.*

2.χτυπάω δωδεκάωρα στη δουλειά κι ένα "μπράβο" δεν έχω ακούσει και κάθομαι ακόμα.*

3.έχω ν'απαντήσω σε μέιλς από αμνημονεύτων.*

4.δεν έχω κάνει ούτε ένα μπάνιο.*

5.έχω σχεδόν ξεχάσει από πότε έχω να κάνω σεξ.*

6.έχω ξεκινήσει δυο "κουβέντες" και τις έχω αφήσει στη μέση.*

7.(και βριστικότερο) είμαι ακόμα κολλημένος...*

__________________________________

*1.και όχι, ούτε σας διαβάζω.

*2.και όχι, ούτε αύξηση έχω πάρει.

*3.είμαι γαϊδούρι, το αντιλαμβάνομαι.

*4.και ναι, είμαι αηδιαστικά άσπρος κατακαλόκαιρα.

*5.και όχι, δεν το επεδίωξα καν.

*6.και ναι, ναι, ναι, το ξέρω, καλά να πάθω.

*7....

άτιτλο *

seductive eyes: check
kissable lips: check
handsome features: check
interesting personality: check
flirtatious mood: check
wine lover: check
favourite wine sent to his office today: check
response: pending

















PS.: Το ξέρω, χάθηκα και έχω και σχόλια να απαντήσω και μέιλ να απαντήσω, αλλά τώρα πια έχω επιστρέψει ανανεωμένος και με γεμάτες μπαταρίες!
______________________________________________
* θα δείξει αν πάει να μπει τίτλος και τι...

Back to the office

I curl my toes, but there's no sand.
I stretch my neck, but there's no pebbles.
I stretch my body, but there's no sunrays.
I take a big whiff, but there's no smell of iodine and coconut oil.
I twirl my ears, but there's no sound of waves breaking on the rocks.
I open my eyes, but there's no friendly friends' faces around.
I lick my lips, but there's no vodky taste on them.
Oh, right. I'm back at the office...

Το βράδυ αυτό...

... αλλιώς το είχα φανταστεί. Αλλά κι έτσι όπως μου ήρθε, θα το περάσω.

Καλό σαββατοκύριακο!

--- --- --- --- --- ---

Είναι πραγματικά εκπληκτικό πως κάποια τραγούδια μοιάζουν να γράφτηκαν ακριβώς "για μένα" από άτομα που δεν είχαν ποτέ την παραμικρή ιδέα του τι νοιώθω και πως αισθάνομαι και ιδιαίτερα όταν γράφτηκαν αρκετό καιρό πριν. Ένα τέτοιο είναι και το πιο κάτω. Εδώ και αρκετές βδομάδες με εκφράζει αρκετά, όχι τόσο το τι λέει, όσο για το τι θα μπορούσαν να έλεγαν οι στίχοι σε κάποιο άτομο που εκτιμώ απεριόριστα.

Η πρώτη εκτέλεση του συγκεκριμένου τραγουδιού είναι σε αργό ρυθμό και κάπως μελαγχολική διάθεση. Η πιο κάτω εκτέλεση όμως με εκφράζει περισσότερο, καθώς πάει πιο πολύ με το πνεύμα της διάθεσης μου στη φάση που είμαι τώρα.



Και, φυσικά, ακολουθεί η δική μου ερμηνεία των στίχων:

Θέλω ν'αφεθείς
(δεν θα παρεξηγηθείς)
σε μένα που μπορώ
ν'απαντώ και ν'απορώ

Θέλω ν' αφεθείς
μη φοβηθείς
εσύ, που μπορείς
μ'ένα χάδι ν'αδικείς

Χρόνο έχεις
γιατί αντέχεις
είσαι ουρανός που πονάει
κι όλο βρέχει...

Διώξε τα σύννεφα
σταμάτα τη βροχή
το καλοκαίρι αυτό αλλιώς το είχα φανταστεί: μαζί σου!

Διώξε τα σύννεφα
σταμάτα τη βροχή
το καλοκαίρι αλλιώς το είχα φανταστεί

Θέλω ν'αφεθείς
κι ας παρασυρθείς
εσύ που μπορείς
σε σταγόνα να πνιγείς

Θέλω ν'αφεθείς,
μην φοβηθείς,
εσύ, που μπορείς
μ'ένα χάδι ν'αδικείς

Διώξε τα σύννεφα
σταμάτα τη βροχή
το καλοκαίρι αυτό μαζί σου
αλλιώς το είχα φανταστεί

Διώξε τα σύννεφα
σταμάτα τη βροχή
το καλοκαίρι αλλιώς το είχα φανταστεί

Θέλω ν αφεθείς

να ζήσεις

να νοιώσεις

να πάρεις

να δώσεις

Θέλω ν'άφεθείς...

Κι ας ξέρω ότι χέστηκες για το τι θέλω και το τι έχω φανταστεί...

Φόβος

"What people see as fearlessness is really persistence. Because I am focused on the solution, I don't see danger. Because I don't see danger, I don't allow my mind to imagine what might happen to me, which is my definition of fear. If you don't foresee the danger and see only the solution, then you can defy anyone and appear strong and fearless."

Unbowed, Wangari Maathai, 2004

Το απόφθεγμα της ημέρας (μη σου πω και "της εβδομάδας" κιόλας*)

Ό,τι δεν συνέβη ποτέ είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά.

Ν.Καζαντζάκης









__________________________________________
* για να μην πω "του τετραμήνου" δηλαδή...

Τα δυο αδέρφια

Ποτέ δεν είχα ιδιαίτερα καλή σχέση με τον αδελφό μου. Όχι ότι ήταν ή είναι κακή, αλλά δεν είναι αυτή που θα ήθελα. Κατά καιρούς υπήρξε υποφερτή, αλλά ποτέ ακριβώς "καλή".

Όντας πεντέμιση χρόνια μεγαλύτερος μου, ο αδελφός μου με πρόσεχε και με προστάτευε, σε σημείο ζήλειας. Δεν άφηνε κανένα να με πλησιάσει και μια φορά που παρολίγο να αναποδογυρίσει το καροτσάκι που με πήγαινε βόλτα, έκανε δύο μέρες να ξαναφάει από το στρες!

Όταν έφτασα σε ηλικία που μπορούσα και καταλάβαινα πέντε πράματα, άρχισε να μου μαθαίνει ότι ήξερε και δεν ήξερε. Από σκάκι μέχρι μουσική και ιστορία και τέχνη και αθλητισμό.

Στην πορεία άρχισα να τον ζηλεύω που ήξερε τόσα πολλά. Δε μου άρεσε πια το ότι ήμουν ο μικρός. Δε μου άρεσε που έπρεπε να με προσέχει. Και φυσικά, δε μου άρεσε ότι σε αυτόν επιτρέπονταν πράγματα που δεν επιτρέπονταν σε μένα! Με τον καιρό μάλιστα, σχημάτισα και την ιδέα ότι αυτόν τον αγαπούσαν περισσότερο οι γονείς...

Τα χρόνια πέρασαν και μεγαλώσαμε και οι δύο. Και ναι, πέρασα και από τη φάση που τον γούσταρα (λίγο, όχι αρρωστημένα ντε) όταν μεγάλωσε αρκετά και μου έκανε κλικ ως "άντρας" πια... Ήταν και το άτομο που έβλεπα πιο συχνά και σε πιο ...αποκαλυπτικές στιγμές φυσικά.

Στο δημοτικό και στο γυμνάσιο, και αργότερα στο λύκειο, ήμουν πάντα "ο αδελφός του Δ" και όχι απλά "εγώ". Σε σημείο που, ακόμα και τώρα, πολλοί κοινοί γνωστοί, όταν συστηνόμαστε, μου λένε "Α, εσύ είσαι ο αδελφός του Δ, ε?" και ανάβουν τα λαμπάκια μου!

Όταν πια έφυγε για σπουδές, η απόσταση μεταξύ μας άρχισε να μεγαλώνει αισθητά. Μεγάλο ρόλο έπαιξε και το γεγονός ότι ενώ ήμουν εξωστρεφής, αυτός ήταν εσωστρεφής. Με το που επέστρεψε πια από τις σπουδές, ήμασταν σχεδόν σα δυο ξένοι!

Μέχρι που πρόσφατα, όταν με κάλεσε στην συναυλία του για χτες την Παρασκευή, ήταν ήδη Δευτέρα και δεν παραξενεύτηκα καθόλου... Και δεν το έμαθα από τον ίδιο, το έμαθα από τη μάνα μας. Τελικά μια χαρά, η συναυλία τα πήγε σούπερ, ήρθαν και πολλοί φίλοι και φίλες μου, κι εγώ φυσικά καμάρωνα σαν παγώνι!

Το κορυφαίο φυσικά, και η τρανταχτή απόδειξη της έλλειψης επικοινωνίας μεταξύ μας, ήρθε λίγες ώρες αργότερα. Ενώ είμασταν μαζί, και στη συναυλία, και στα συγχαρίκια μετά και στο δείπνο μετά τη συναυλία, δε μου ανάφερε καν ότι θα πήγαινε ταξίδι. Γύρω στις 3 ξημερώματα Σαββάτου (σήμερα) εκεί που καθόμουνα με τους συνήθεις υπόπτους για ποτάκι και ψυχανάλυση, χτυπάει το τηλέφωνο μου και βλέπω ότι με παίρνουν από το σπίτι του αδελφού μου. Ανήσυχος, απαντάω την κλήση και τον ακούω, ήρεμο όπως πάντα, να με ρωτάει αν μπορώ να τον πάω στο αεροδρόμιο που θα έφευγε σε τρεις ώρες για ένα διαγωνισμό στην Ιαπωνία!

Κατά τα άλλα, "Τ’αδέρφια σκίζουν τα βουνά ώσπου ν’ανταμωθούνε"...

Όχι ότι δεν τον αγαπώ και τον εκτιμώ πάρα πολύ, απλά το έχω παράπονο που δεν είμαστε πιο κοντά...

Φωτοταξίδι

Αρκετά ενδιαφέρον οδοιπορικό στην Λευκωσία με φωτογραφίες από την εφημερίδα The New York Times. Αν και τα σχόλια που συνοδεύουν τις φωτο με βρίσκουν, σε ορισμένα σημεία, να μη συμφωνώ, παρ'όλα αυτά αξίζει τον κόπο να το δεις.

Ειδικά αφιερωμένο σε Σένα, που ήθελες (θες?) να έρθεις διακοπές στο νησί το καλοκαίρι...

Obsessions: who needs them?

Are they even useful to our life? A lot of people i know, are obsessed with stuff: football, food, sex, cars, nationalism, religion, cleanliness. I believe that nothing is worth obsessing about. A healthy interest, can be a good characteristic and can even make a person more interesting. Especially if said person has many different things they are interested in.

Recently, i was witness to the excessive obsession with football of some "fans". I say "fans", because i cannot for the world understand how can you be a fan and go to a stadium and throw rocks, glass, bottles and other similar articles to other people watching a game! Are fans allowed to break glass store windows? Are fans allowed to sound-pollute the whole downtown, just because their team won? Can't fans celebrate in a quiet, dignified, mature way?

Religious obsession can also be disturbing, to say the least. I'm not about to take sides, but, with the possible exception of Buddhism, all religions have a cluster of extremists that wreck havoc around the globe, thinking it's their duty to do so. Why exactly is it difficult to just sit around a table and discuss your differences and find middle ground? I do realized that there can be situations that one, or both, sides, do not have the will to find a solution to any given situation. But is the most suitable reaction a violent one? (ok, this is totally a different subject, but, yes, obsessions do tend to steer people towards violence and extremism)

Having said all that, (and i could say a lot more) can somebody please explain, why the fuck am i still obsessed with that one person????

Πολείτε

Σε καλή τιμή θα το δώσουμε, χεστήκαμε για την ορθογραφία, 'ντάξ? Για πληροφορίες, υπάρχει τηλέφωνο.

What do you wear to the Met?!

What the fuck do you wear to the Met??!?!

Αυτή είναι ακριβώς η ερώτηση που στριφογυρνούσε στα μυαλά μας καθώς χαζεύαμε τις διάφορες κυρίες που ήρθαν στα εγκαίνια της έκθεσης που πήγα σήμερα το βράδυ. Οι παρουσίες τους ήταν το λιγότερο αποσυντονιστικές. Άμα βάζεις όοοοολα αυτά κυρία μου σε μια έκθεση, άμα είναι να πας σε κάνα πραγματικά επίσημο γεγονός, τι θα βάλεις? Πχ στη Σκάλα, ή στο Κόβεντ Γκάρντεν, ή σε κάτι τέτοιο τελοσπάντων, πως ακριβώς θα ντυθείς? Νομίζεις ότι είσαι εσύ το έκθεμα? Εσένα πρέπει να κοιτάω? Τουλάχιστον, λίγες ήταν οι κακόγουστες. Πάλι καλά. Και είχε πλάκα το όλο θέμα. Πολύ πλάκα.

Ένα μικρό δείγμα του τι είδαν τα μάτια μας ακολουθεί πιο κάτω. Αν και δεν μπορεί κανείς να καταλάβει την ...χάρη των κινήσεων από μια στατική φωτογραφία, μια άλφα ιδέα την παίρνετε.

Η πιο πάνω κυρία, εκτός από το δωδεκάποντο τακούνι, φόραγε και (τουλάχιστον) τέσσερις σειρές μαργαριτάρια στο λαιμό. Δηλαδή αν πιαστείς σε κάνα χερούλι πόρτας και στραγγαλιστείς, ποιος θα σου φταίει?

Αυτή πάλι (το τακούνι περνάει απαρατήρητο - μέχρι τη στιγμή που την είδαμε, είχαμε πια μπουχτίσει) το είδε πιο γκράντζ το θέμα και είπε να παλιμπαιδίσει.

Εδώ σίγουρα πια μιλάμε για επιδρομή στα στούντιο της Ντίσνεη: σίγουρα έκλεψε τα ρούχα της Σταχτοπούτας, δεν εξηγείται αλλιώς.

Εδώ, τελευταία στιγμή μου μπήκε στο πλανο η κολλητή (μάλλον) φιλότεχνος της εν λόγω κυρίας, αλλά το έγκλημα είναι εμφανές πιστεύω.

Άνοιξη μπήκε πια, να μην βάλω κι εγώ κάτι ανάλογο, θα σκέφτηκε. Το αποτέλεσμα επί της οθόνης σας...

(Και έτσι για να μην ανησυχείτε, ο Δ τελικά δεν ήρθε, αλλά που θα μου πάει, θα το τσακώσω κάπου αυτό το αγόρι...)

Τηλέ όραση

Η σχέση μου με την τηλεόραση υπήρξε θυελλώδης.

Μικρός παρακολουθούσα λίγο, κάτι ταινίες κινουμένων σχεδίων, κάτι παιδικά προγράμματα, τέτοια πράματα. Μεγαλώνοντας, βγήκα στις αλάνες και την παράτησα. Μετά, γύρω στα 16 μου, την ξαναανακάλυψα και σιγά-σιγά τα ξαναφτιάξαμε. Αλλά μπήκαμε κατευθείαν στα βαθειά: καθόμουν με τις ώρες μαζί της και η κοινωνική μου ζωή υπέφερε. Για χάρη της, τα πήγα χάλια στο σχολείο. Και το όνειρο μου να κατακτήσω το Νόμπελ, πήγε σύννεφο. Αλλά εγώ ήμουν ευτυχισμένος. Τα βράδια μου γεμάτα. Τα απογεύματα μου στην τσίτα και στην αναμονή. Τα γκομενάκια να περνάν από πάνω της (ναι, ναι, δε μου ήταν και ιδιαίτερα πιστή, όχι ότι με χάλαγε βέβαια).

Πέρασαν τα χρόνια. "Μεγάλωσα". Στρατό, σχολή, πανεπιστήμιο, μελέτες, γκόμενοι με σάρκα και οστά. Και σκέφτηκα ότι τηλεόραση είναι ακριβώς αυτό: παρακόλουθείς τις ζωές των άλλων από μακριά. Άρα την παράτησα εξ ολοκλήρου και παντοιοτρόπως. Και άρχισα να παρακολουθώ τη δικιά μου ζωή από κοντά. Από πολύ κοντά.

Κάπως έτσι πήγαιναν τα πράματα μέχρι πρόσφατα. Μόνο σε "κοσμοϊστορικά" γεγονότα καθόμουν να δω τιβι. Αν και ανακάλυψα τελευταία μια-δυο καλές σειρές που ενδεχομένως αξίζει τον κόπο να παρακολουθώ. Αλλά, στα σχέδια του σπιτιού μου δεν προνοείται τηλεόραση στο σαλόνι. Γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι είναι ότι πιο αντικοινωνικό υπάρχει. Αν έχει πάει κανείς να επισκεφτεί φίλους και είναι αναμένη, καταλαβαίνει ακριβώς τι εννοώ.

Και τότε που θα τη βάλεις κύριος? Στην κρεβατοκάμαρα? Να ζαβλακωθείτε και οι δύο (λέμε τώρα - ο 2ος την έκανε και προς το παρόν δεν παίζει άλλος). Δεν έχω αποφασίσει ακόμα, αλλά ΑΝ θα έχω τβ σπίτι, θα είναι μάλλον σε ξεχωριστό δωμάτιο. Κι όποιος θέλει να παρακολουθήσει, να πάει.

Και καλά, τις χειμωνιάτικες εκείνες βραδιές που θα μαζεύεται η παρέα για πόπκορν και καμιά καλή ταινία, τι θα κάνεις? Ερμ... Δεν το έχω σκεφτεί αυτό. Μάλλον δε θα μαζεύεται σπίτι μου η παρέα. Μα καλά, είναι λογικά πράματα αυτά? Δεν είναι, αλλά από την άλλη, είμαι εγώ λογικός για να κάνω λογικά πράματα? Δεν είμαι! Άρα πάει κι αυτό.

Γιατί στην τελική, τώρα πια κατάλαβα τι ακριβώς σημαίνει τηλεόραση: την παρακολουθείς μεν, από μακριά δε. Εκεί κολλάει το "τηλε" της υπόθεσης.