Fucking, Austria

Κοίτα να δεις προβλήματα που έχουν στην Αυστρία.

Είναι μια πόλη που τη λένε Φάκινγκ (όπου εσύ δαιμόνιο πνεύμα, είμαι σίγουρος ότι την ξέρεις ήδη). Με πληθυσμό 112 κατοίκων, κανείς δε θα γνώριζε γι’ αυτήν. Έλα όμως που το όνομα της και μόνο προκαλεί ενδιαφέρον. Και να σου, τα πλήθη να συρρέουν με κύριο σκοπό να φωτογραφηθούν μπροστά από την επιγραφή της τροχαίας που αναγγέλλει στον κάθε οδηγό ή επιβάτη οχήματος ότι εισέρχεται στην πόλη Φάκινγκ. Σιγά-σιγά, η πόλη δημιούργησε μουσείο για τους επισκέπτες, τις σχετικές καρτ ποστάλ, μαγνητάκια ψυγείου και πάει λέγοντας.

Μέχρι εδώ, όλα καλά θα μου πείτε. Άντε το πολύ-πολύ να μου ζητήσετε να σας πάω εκεί. Αμ δεν σταματάει το θέμα εδώ: βλέπετε οι διάφοροι επισκέπτες ήθελαν κι άλλα πράγματα ως σουβενίρ. Άρα στηνόντουσαν μπροστά από τις διάφορες επιγραφές με το όνομα της πόλης και έκαναν ακριβώς αυτό που έγραφε να κάνουν! Και σα να μην έφτανε αυτό, άρχισαν να κλέβουν τις διάφορες επιγραφές για να τις κουβαλήσουν σπίτι. Μέχρι που οι αρχές της πόλης αναγκάστηκαν να φτιάξουν καινούριες, πιο ανθεκτικές επιγραφές, που να είναι αντικλεπτικές. Και εννοείται ότι υπήρξαν άτομα που βρήκαν τρόπο να κλέβουν ακόμα κι αυτές τις αντικλεπτικές επιγραφές. Αυτό ήταν που οδήγησε τους ιθύνοντες να εγκαταστήσουν συστήματα παρακολούθησης με κάμερες κλειστού κυκλώματος. Εγώ απλά εύχομαι καλή τύχη στην ευγενική τους προσπάθεια και εισηγούμαι να ενώσουν την κάθε επιγραφή με καλώδια υψηλής τάσης. Θα με πείτε ακραίο, αλλά είναι τοις πάσοις γνωστό το πόσο …φορτισμένος μπορεί να νοιώσει κανείς με λίγο Φάκινγκ.

Η χρονιά του τίγρη

Θα τό΄χεις προσέξει βέβαια, ότι έχω αλλάξει τη φωτογραφία μου. Πάντα αγαπούσα τους τίγρητες, αλλά ήταν η πιο όμορφη φωτογραφία που είχα και μια κάποια αλλαγή την ήθελα.

Και μετά από αρκετό καιρό να ανακαλύπτω ότι στο Κινέζικο ημερολόγιο, η χρονιά που (τους) έρχεται, είναι η χρονιά του τίγρη!

Και νά’ταν μόνο αυτό… Η ημερομηνία της πρώτης μέρας του χρόνου στο Κινέζικο ημερολόγιο αλλάζει κάθε χρόνο. Φέτος θα είναι στις 14 του Φεβράρη. Και καρναβάλι, και Βαλεντίνος, και πρωτοχρονιά!

Ε ρε γλέντια! Τριπλή γιορτή.

Γι’αυτό και αποφάσισα ότι πρέπει δεόντως να γιορτάσω τα γεγονότα. Και τι καλύτερος εορτασμός, από ένα ταξιδάκι. Να δω και καμιά παράσταση, μπας κα εκπολιτιστώ λίγο, γιατί όλο κτήνος με αποκαλούν...

Καλό ξημέρωμα εύχομαι! Καλή βδομάδα και καλό μήνα να έχουμε!

Το κρυφτούλι

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου. Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό. Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε: 'Τι είναι το κρυφτό;' Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια να παίξουν κι αυτοί.

Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν: Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει.

Ένα, δύο, τρία, άρχισε να μετράει η Τρέλα. Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε. Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο oποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο. Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της οπότε το άφηνε ελεύθερο. Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα. Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν. Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού. Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο.

Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.

‘Χίλια’, μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει. Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία. Ένιωσε τον ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο. Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί. Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα. Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα.

Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου. Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια.

Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα. Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει.

Οι Ιταλοί

Όχι, δεν αναφέρομαι στο έπος του '40. Αναφέρομαι στην καθυστέρηση μιας πτήσης από Ρώμη, όπου είχα να πάρω αναπόκριση για κάπου αλλού. Κι αφού η πρώτη πτήση καθυστέρησε, με έβαλαν στην επόμενη για τον προορισμό μου, με αποτέλεσμα να περάσω σχεδόν 12 ώρες στη Ρώμη όπου μπορώ πια, σαν άλλος Μεταξάς, με πολλή σιγουριά να βροντοφωνάξω:

 

ΟΧΙ, δεν υπάρχουν πιο όμορφοι άντρες στην Ευρώπη!

 

Και κυκλοφορούν σε ό,τι στυλάκι θες, όποια ηλικία γουστάρεις, όποιοδήποτε λουκ σε φτιάχνει και γενικά σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς. Θα τους δεις και να κρατάνε χεράκια, αλλά και να κοιτάζονται με τόσο πάθος που να μην ξέρεις αν θα πλακωθούν στο ξύλο ή θα κάνουν άγριο σεξ right then and there! Τόσο πολύ γουστάρισα, που σκέφτομαι να μετακομίσω.

 

Όχι, σοβαρά στο λέω, σκέφτομαι να μετακομίσω!

 

Δεν μπορούσα (δυστυχώς) να τραβάω φωτογραφίες δεξιά-αριστερά για να δεις και συ του λόγου το άληθες, αλλά έβγαλα αυτή, έτσι για το γαμώτο της υπόθεσης.

 

Εσωτερικός διάλογος *

- Και για πες, γιατί έχεις τόσο καιρό να ασχοληθείς με το μπλόγκινγκ?

- Έπεσε πολύ δουλειά και δεν υπάρχει χρόνος.

- Καλά και δηλαδή πριν δεν είχες δουλειές? Μια χαρά έγραφες όμως!

- Ε, τώρα έχω περισσότερα πράγματα να τρέξω. Έχω κι αυτά τα πρότζεκτ στο εξωτερικό – ξέρεις πως είναι αυτά.

- Ακούγεσαι σα γυναικούλα τώρα, το ξέρεις? Μυξοκλαίς και δικιολογήσαι. Που είν’τ’αρχίδια σου να μιλήσεις ανοικτά?

- Εκεί που ήταν πάντα. Θες να τσεκάρεις?

- Χμ, καλή ιδέα – για να δώ.

- Κάτω τα κουλά σου, ρε!

- Καλά ντε, μην αγριέυεις. Πες όμως, γιατί δε γράφεις λοιπόν?

- Μα σου είπα, έχω πολύ δουλειά. Κι επίσης, απ’τον καιρό που έμαθα ότι τουλάχιστον τρία άτομα από τον κύκλο μου γνωρίζουν την ύπαρξη του και ξέρουν ότι το γράφω εγώ, νοιώθω κάπως…

- Μάλιστα. Τώρα μιλάς ανοιχτά. Και είναι λόγος αυτός να σταματήσεις να γράφεις, ρε?

- Ε, όσο νά’ναι…

- Σαν χαζός ακούγεσαι τώρα, το ξέρεις?

- Δε με παρατάς, λέω εγώ!

- Πως να σε παρατήσω ρε βλάκα? Κομμάτι δικό σου είμαι! Α, καλά: δίκιο είχα, έχεις χαζέψει εντελώς!

- Ρε συ, νοιώθω ένα κάποιο παραβιασμό. Λες και άνοιξε κάποιος το ημερολόγιο μου, κάπως…

- Γιατί, κράταγες ποτέ ημερολόγιο?

- Όχι βέβαια!

- Ε, τότε τι λες ότι νοιώθεις βιασμό ημερολογίου?

- Τώρα ποιός είναι ο χαζός?

- Άσε με! [παύση] Ρε, σύνελθε! Έγραφες ποτέ στο μπλογκ σου πράγματα που δεν τα ήξεραν οι φίλοι σου?

- Όχι.

- Τότε? Τι τόσο πια έγινε?

- Ε, να, νοιώθω κάπως περίεργα. Λες και θα διαβάζουν τις σκέψεις μου…

- Καλά ρε βλάκα, τόσο καιρό που έγραφες, δε σε διάβαζε κόσμος?

- Ναι, αλλά αυτοί δε με γνώριζαν και προσωπικά. Και μη με λες “βλάκα” – είναι σα να λες και σένα “βλάκα”!

- Και δηλαδή επειδή τώρα σε διαβάζουν κάποιοι που σε γνωρίζουν προσωπικά, τι έγινε?

- Νοιώθω περίεργα… Με τους “αγνώστους” μπορούσα νά’μαι πιο άνετος.

- Λες βλακείες, το ξέρεις? Είσαι οκ να ανοίγεσαι σε αγνώστους, εντός ή εκτός εισαγωγικών, και έχεις πρόβλημα να ανοίγεσαι σε γνωστούς και φίλους?

- Ρε, δεν είναι αυτό. Απλά… δε ξέρω… νοιώθω κάπως…

- Εσύ όλη την ώρα νοιώθεις κάπως. Είναι ένα μικρό θαύμα που δε σε κλείσαν σε ίδρυμα ακόμη. Τεσπα, είσαι σίγουρος ότι το ξέρουν?

- Ναι σου λέω! Και τα τρία αυτά άτομα, μου έχουν αναφέρει κατά καιρούς, είτε ότι το διαβάζουν και ξέρουν ότι είμαι εγώ, είτε έκαναν κατευθείαν αναφορές στο τι γράφω. Και μπορεί να τό’χουν πει και σ’άλλους και νά’ναι περισσότεροι από τρεις.

- Τό’χεις συζητήσει μαζί τους?

- Όχι. Τι να συζητήσω? Απ’τη στιγμή που γράφεις κάτι στο διαδίκτυο, είναι υπαρκτό το ενδεχόμενο ότι θα το μάθει κόσμος. Δεν είναι δα και μυστικό. Οι άνθρωποι αυτοί απλά σύνδεσαν τα γραφόμενα μου με μένα.

- Και καλά, αφού σε απασχολεί τόσο, γιατί δεν το συζήτησες μαζί τους? Δεν έχεις τ’αρχίδια, ε?

- Για πιάσε εδώ να δεις ποιος έχει αρχίδια!

- Δεύτερη φορά που το προτείνεις και δε μπορώ ν’αντισταθώ. [χούφτωμα] Ρε, μούρλια είναι! Και γενικώς είσαι σέξι άντρας…

- Είσαι εντελώς μαλάκας! Σύνελθε!!!

- Ρε συ, άκου τι σου λέω! Μ’αρέσουν! Γουστάρω να σου πάρω μια πίπα! Να χαλαρώσεις κιόλας, γιατί έχεις πολλή ένταση.

- Τώρα τι θες? Να σε σφαλιαρίσω μήπως?

- Κοίτα τώρα, κοίτα τον πως κάνει… Ρε, προσπαθώ να σου υψώσω το ηθικό ρε! Δε χρειάζεται να μου κάνεις τον άγριο για να με καβλώσεις.

- Μα δεν είναι πεσμένο το ηθικό μου. Απλά αγχωμένος νοιώθω…

- Ούτε το ήθικό σου είναι πεσμένο, ούτε αυτό εδώ! [κι άλλο χούφτωμα] Θα μ’αφήσεις επιτέλους να σου πάρω μια πίπα?

- Μα πόσο βλάκας είσαι τελικά??? Μπορεί νά’μαστε δύο εδώ μέσα, αλλά το σώμα ένα είναι. Πως θα μου πάρεις πίπα?

- Ρε, δε θυμάσαι που τό’δαμε σε μια τσόντα με κείνον τον τυπά που έπαιρνε πίπα στον εαυτό του?

- Έχεις ξεφύγει εντελώς, το κατάλαβες? Εγώ σου μιλάω για σοβαρά θέματα και σένα το μυαλό σου στις πίπες!

- Χρόνια τώρα εσύ είσαι ο σοβαρός κι εγώ ο πιο πρόστυχος. Δεν τό’χεις καταλάβει ακόμα?

- Να πάμε πίσω στο θέμα μας? Τι να κάνω?

- Τι θες να κάνεις?

- Ε, αυτό είναι που σου λέω βλάκα μου, ότι δε ξέρω τι να κάνω, αλλά εσύ…

- Οκ, ας εξετάσουμε τα ενδεχόμενα.

- Τώρα μιλάς σωστά!

- Λοιπόν, όπως το βλέπω εγώ, έχεις δύο επιλογές: είτε που θα συνεχίσεις να γράφεις και να μη σε απασχολεί το θέμα, είτε να συνεχίσεις να γράφεις και να άγχεσαι όλη την ώρα ότι θα το διαβάζουν οι φίλοι σου. Που έτσι κι αλλιώς, μπορεί να το διάβαζαν και πριν και απλά να μην το ήξερες.

- Χμ… Δίκιο έχεις. Αρκετό άγχος έχω ήδη στη ζωή μου όμως, δε νομίζεις?

- Άρα?

- Άρα συνεχίζουμε το γράψιμο και δε μας απασχολεί τίποτα.

- Τώρα μιλάς εσύ σωστά! Για στρώσου λοιπόν και γράψε κάτι. Κι έχουμε τόσα θέματα που μας απασχολούν.

- Δίκιο έχεις. Πάω να γράψω.

__________________________________________________________

* και ενδεχόμενο δείγμα σχιζοφρένειας