Good news?

Για να δούμε τι θα δούμε...

Ολόκληρο το κείμενο εδώ.

Las Cosas del Flamenco

Δεν είχα ακούσει τίποτα για αυτή την παράσταση. Να'ναι καλά ο φίλος μου ο Α που μου έδωσε τις δυο προσκλήσεις γιατί είχε δουλειά χτες το βράδυ. Αλλιώς δε θα πήγαινα. Και θα'ταν κρίμα. Γιατί ο Κριστομπαλ Ρρέγιες και η Ομάδα Χορού Φλαμένκο του, πραγματικά έδωσαν ρέστα! Με ένα καστ από Αργεντινή μέχρι ...Θαραγκόθα, μας μάγεψαν.

Αν εξαιρέσει κανείς το ενοχλητικότατο ζευγάρι που καθόταν μπροστά μου (κρίμα, πολύ κρίμα, γιατί εκείνος ήταν κούκλος γαμώτο, και της έπεφτε πολύς, πάρα πολύς) που δεν σταμάτησαν στιγμή να μιλούν και να σχολιάζουν, η βραδιά ήταν υπέροχη. Η μουσική γαμάτη. Και το καλύτερο? Όταν δεν έπαιζε καθόλου μουσική και ο μόνος ήχος που ακουγόταν ήταν από τα παπούτσια τους. Σούπερ γουάου!

Αλλά αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν η ενδυμασία. Όσες φορές παρακολούθησα φλαμένκο, τα ρούχα ήταν πάντα παραδοσιακά: οι γυναίκες με κόκκινα ή μαύρα δαντελωτά φουστάνια και οι άντρες με την στολή σχεδόν του ταυρομάχου. Αλλά ο κύριος Ρρέγιες, προφανώς είναι καλά δικτυωμένος.

Όταν διάβασα στην πρόσκληση/διαφήμιση "Σχεδιασμός κουστουμιών: Τζιόρτζιο Αρμάνι" σκέφτηκα "σιγά ρε ψωνάρες, πως την είδατε? Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά!" Και όταν τους είδα να παίρνουν τις θέσεις τους στην σκηνή επιβεβαιώθηκα: οι γυναίκες με μακρυά φορέματα σε λευκό, μαύρο, μπεζ, καφέ, καθόλου κόκκινο. Οι άντρες με παντελόνια μακώ/βαμβακερά, τουλάχιστον δυο νούμερα πιο μεγάλα από το μέγεθός τους. "Θα μπουρδουκλωθούν τώρα και θα τους τρέχουμε στα υποτυπώδη νοσοκομεία μας." σκέφτηκα.

Πόσο λάθος είχα. Μα πόσο λάθος είχα! Για πρώτη φορά, τα ρούχα πρόσθεταν στο σύνολο. Παρότι έφταναν μέχρι τον αστράγαλο, η κίνηση και η ρευστότητα που είχαν, έδιναν κάτι το εξωπραγματικό στο συνολικό θέαμα. Αντί να εμποδίζουν τους χορευτές, τους πρόσδιδαν ασυνήθιστη χάρη και εμπλούτιζαν εμφανώς την όλη εμπειρία. Τέτοια ασυνήθιστη συνεργασία μεταξύ ενδυμασίας και χορού δεν έχω ξαναδεί!

Το κομμάτι που μου υπεράρεσε όμως, ήταν ένα χορευτικό με καθαρά ανατολίτικη μουσική, που μετέφερε μεν ηχητικά στην Αραβία, αλλά οπτικά ήταν καθαρά φλαμένκο. Στο τέλος, μάλλον από την απόλυτη κατάνυξη και σεβασμό που ενέπνεε, δεν απέσπασε καθόλου χειροκρότημα, σε αντίθεση με όλα τα άλλα κομμάτια, που καταχειροκροτούνταν πριν καν τελειώσουν.

Μπράβο σε όλους τους και μπράβο σε μένα που πήγα και τους είδα! (γιατί ως γνωστόν, αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, πέφτει και σε πλακώνει)

Σύντομη διαδρομή

Στις 12.45, λέει, να είμαι εκέι.

Και πάω λοιπόν να κουρευτώ.

"Πως τα θες σήμερα?" με ρωτάει ο Άγγελος. Εγώ γελάω κι αυτός χαμογελάει. Δεν υπάρχει ο παραμικρός λόγος να αλλάξω στυλ και το ξέρουμε κι οι δυο. Παρά όλα αυτά, με ρώτησε.

Οι συνήθεις ψιλοκουβέντες (έχει ενδιαφέρον η κουβέντα μαζί του) και μετά από κάνα τεταρτάκι είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω τον κόσμο με κοντύτερες τρίχες.

Η διαδρομή από την καρέκλα που καθόμουν μέχρι το ταμείο είναι σύντομη. Γύρω στα 5μ. το πολύ. Αλλά και γεμάτη από ενδιαφέροντα περιστατικά.

Κάνω που λες δυο-τρία βήματα και κοιτάω από το βάθος του δωματίου τον Αντρέα να έρχεται προς το μέρος μου. Θα σχολάσει τώρα σκέφτομαι, γιατί κατευθύνεται προς την πόρτα. Μετά από άλλα τρία βήματα οι δρόμοι μας διασταυρώνονται, σταματάει και με ρωτάει: "Είναι όλοι όμορφοι σαν εσένα στο γραφείο σου?"

*** Αυτό τώρα τι είναι? Μου την πέφτει? Έτσι στεγνά? Κάνει απλά small talk? Είναι βασικά αμήχανος που του κόβω/μου κόβει τον δρόμο? Ή όντως μου την πέφτει? Μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο κόσμο. Στρέιτ κόσμο. Και δεν είναι καν μπαρ. Και δεν είναι καν απόγευμα. Στις μία και κάτι το μεσημέρι. *** Μέσα σε περίπου 4 milliseconds έκανα τις πιο πάνω σκέψεις. Και μετά, λες και μου είπε το καλύτερο ανέκδοτο έβερ, γελάω και του απαντάω: "Μα όχι βέβαια! Τα ξέρεις τα κορίτσια μας. Εκείνη η Χριστιάνα, είναι κουκλάρα η άτιμη, ακόμα και τώρα που είναι έγγυος."

Χαμογελάει, συμφωνεί και επιστρέφει πίσω στο βάθος του δωματίου. *** Για μισό: επιστρέφει? Και δηλαδή που ακριβώς πήγαινε? Ήρθε απλά για να μου πει το πιο πάνω? Και απάντησα με κολοσσιαία χαζομάρα? Κι είναι γλύκας γαμώτο! *** "Συγνώμη, τι είπατε?" Η ταμίας χαμογελά και μου λέει "Πως θα πληρώσετε, ρώτησα. Μετρητά ή πιστωτική?" Ορίστε, της λέω και περνάει την Αμέρικαν Εξπρές στη μηχανή. *** Πω ρε πούστη μου, θάλασσα τα έκανα? Αλλά κι αν απλά ήταν μια χαριτωμενιά εκ μέρους του? Ευτυχώς που δεν είπα τίποτα άλλο. Θα τον ξαναδώ, εξάλλου, δυο βήματα είμαστε το γραφείο μου από τη δουλειά του. *** "Αν θέλετε, βέβαια." ακούω την ταμία να λέει. "Αν θελω τι?" "Χε, χε, κουρασμένος θα είστε μάλλον. Λέω, μπορείτε να μου υπογράψετε εδώ, αν θέλετε?" "Α, ναι, συγνώμη, σκεφτόμουν κάτι άλλο."

Η πόρτα ανοίγει και ο μεσημεριάτικος ήλιος με βαράει κατακούτελα. Κι ευτυχώς κιόλας. Να συνέλθω λίγο. Τι να τον κάνω τώρα αυτόν τον μικρό? Θέλει? Δε θέλει? Παίζει? Μου φαίνεται? Μ'έχει βαρέσει η μαλακία στο κεφάλι? Ουφ...

Guts - Part 2

- So hear me out. 'Cause this is what i have to say about guts.

• Guts is to be able to face your fears.
• Guts is when you can fight your own fears.
• Guts is when you come out of this process stronger, better.
• Guts is being able to face your worst enemy: yourself.
• Guts is when you don't have to put up a mask and act strong to the people around you.
• Guts is when you can be your very own self to the people that respect you.
• Guts is when you do cry and not feel embarassed or ashamed.
• Guts is when you can talk about your true feelings to the the one that matters.
• Guts is to be able to be strong, amidst the surrounding chaos.
• Guts is being polite when you least want it or feel like it.
• Guts is believing in yourself, but not being cocksure about it.
• Guts is being able to laugh at yourself and not take yourself too seriously.
• Guts is when you can dream and pursue your dream.
• Guts is being able to resist the darkness that at times surrounds us.
• Guts is when you can see the light amidst all the fog and thunderstorm.
• Guts is being able to stand again, each time you fall.
• Guts has nothing to do with being able to withstand physical pain. This is easy. And you didn't even have the power to do that. You crumbled down, oh so easily. It's the resistance to psychological pain that shows whether you have guts or not.
• And most certainly, guts has nothing to do with enduring a simple process, especially one that's undertaken by millions of people around the world each bloody day: it's called Life.

- So don't talk to me about guts. You don't even have the guts to do just that: talk to me.

Guts

- Funny you should mention that!
- Why?
- Why?! I'll tell you "why"! Grab your coffee and come with me to the verandah. It's a nice morning. We'll have a talk and I'll tell you about "guts"...

(Black?) Joke of the day

-Έχω πολλά να κάνω σήμερα καλέ μου, μπορείς να περάσεις από το χημείο να πάρεις τις αναλύσεις μου παρακαλώ?
-Μα φυσικά αγάπη μου.

Φτάνει ο σύζυγος στο χημείο και ζητάει τα αποτελέσματα των αναλύσεων για την Ελένη Πέτρου. Η υπάλληλος του ζητάει να περιμένει λίγο και πάει μέσα στον προϊστάμενο της.

-Κύριε Γεωργίου, είναι εδώ ένας κύριος και θέλει τα αποτελέσματα για μια απ'τις δύο κυρίες με τη συνωνυμία? Τι να κάνουμε? Έχω πανικοβληθεί!
-Ποιές κυρίες Μαρία? Έχουμε τόσες εξετάσεις να αναλύσουμε κάθε μέρα - σίγουρα δεν περιμένεις να τις θυμάμαι όλες!
-Ε... ναι, ναι. Έχετε δίκιο. Μέσα στη σαστισμάρα μου ξεχάστηκα. Να, θυμάστε τις δύο περιπτώσεις με το ίδιο όνομα? Εκείνες που τις λένε και τις δυο Ελένη Πέτρου, αλλά η μία έχει καρδιακή ανεπάρκεια και η άλλη HIV?
-Μάλιστα. Τις θυμάμαι. Μην ανησυχείς Μαρία μου, θα το αναλάβω εγώ το θέμα. Έχω εμπειρία σ'αυτά τα θέματα. Πες του να περάσει στο γραφείο μου και θα το χειριστώ με πολλύ λεπτότητα και διακριτικότητα.
-Μάλιστα κύριε Γεωργίου.

Μπαίνει μέσα ο κύριος Πέτρου, φανερά προβληματισμένος.
-Τι συμβαίνει? Είναι μήπως κάτι σοβαρό?
-Ηρεμήστε κύριε Πέτρου. Καθίστε πρώτα και θα σας πω τι συμβαίνει. Έχουμε ήδη τα αποτελέσματα, αλλά είναι μια τελική εξέταση που πρέπει να κάνουμε στη σύζυγο σας για να είμαστε σίγουροι.
-Μα φυσικά, πείτε μου, πείτε μου.
-Όταν πάτε σπίτι ζητήστε από τη σύζυγο σας να κάνει τροχάδην, δύο φορές το γύρο του τετραγώνου, όσο πιο γρήγορα μπορεί. Αν γυρίσει πίσω, μην την γαμήσετε.

Αυτό μπορώ να κάνω

Δεν μπορώ να σε κάνω να με αγαπήσεις.
Μπορώ όμως να σε αγαπάω για αυτό που είσαι.

Δεν μπορώ να σε κάνω να με αγαπήσεις.
Μπορώ όμως να είμαι δίπλα σου όταν με χρειάζεσαι.

Δεν μπορώ να σε κάνω να με αγαπήσεις.
Μπορώ όμως να περνάμε όμορφα και να γελάμε πολύ.

Δεν μπορώ να σε κάνω να με αγαπήσεις.
Μπορώ όμως να συζητάμε με τις ώρες και να διαφωνούμε σαν ερωτευμένοι.

Δεν μπορώ να σε κάνω να με αγαπήσεις.
Μπορώ όμως να σου χαϊδεύω την κοιλιά όταν φας πολύ και ξαπλώνεις.

Δεν μπορώ να σε κάνω να με αγαπήσεις.
Μπορώ όμως να σου χαϊδεύω το κεφάλι όταν ξαπλώνεις στο στήθος μου να κοιμηθείς.

Δεν μπορώ να σε κάνω να με αγαπήσεις.
Μπορώ όμως να σου κάνω τρελό σεξ τις Κυριακές τα πρωινά, Τετάρτες βράδια, Παρασκευές μεσημέρι κι όχι μόνο.

Δεν μπορώ να σε κάνω να με αγαπήσεις.
Μπορώ όμως να είμαι δίπλα σου σε κάθε βήμα και να σε προστατεύω όσο μου επιτρέπει ο φυσικός και ψυχικός μου κόσμος.

Δεν μπορώ να σε κάνω να με αγαπήσεις.
Μπορώ όμως να καταλάβω πότε προσποιείσαι και πότε κάνεις ότι δε με θες.

Δεν μπορώ να σε κάνω να με αγαπήσεις.
Μπορώ όμως να προσπαθήσω να σε «πιάσω» και να σε βρω.

Δεν μπορώ να σε κάνω να με αγαπήσεις.
Και ούτε μπορώ να προσποιηθώ ότι δε μου στοιχίζει που φεύγεις.

Πρωτομαγιά, άνοιξη κι εργαζόμενοι

Θεωρώ πως είμαι καλός προϊστάμενος. Αυτό βέβαια, δε μπορώ να το κρίνω εγώ. Αλλά σε σχέση με τα διάφορα που ακούω για άλλες εταιρείες και σε σχέση με το πως θα μπορούσα να ήμουν, πιστεύω πως σίγουρα δεν είμαι κακός προϊστάμενος.

Χθες, με απίστευτα καλή διάθεση, λίγο η άνοιξη που με βάρεσε στο κεφάλι, λίγο η καλή μουσική που άκουσα στο αυτοκίνητο μέχρι να φτάσω στη δουλειά, όταν πήγα στο γραφείο, είπα να βάλω νερό στην μηχανή καφέ του γραφείου μου, και μέχρι να έρθουν όλοι, να κεράσω καφέ για να ξεκινήσει η μέρα μας καλά.

Εκεί που βάζω νερό, έρχεται η Μ, που δουλεύει στο λογιστήριο μας. Με χαιρετάει και πάει στο γραφείο της, καθώς εγώ γέμιζα το ειδικό σκεύος της μηχανής με νερό. Μες στην τρελή χαρά μου όμως, κάνω μια κίνηση και χύνεται το μισό νερό κάτω στο πάτωμα. «Υπέροχα!» λέω και πάω να φέρω τη σφουγγαρίστρα να το μαζέψω.

Η Μ που μάλλον κατάλαβε τι έγινε, πετάγεται αμέσως και ενώ είχα σχεδόν αρχίσει να μαζεύω, μου λέει «Άσε, θα τα μαζέψω εγώ.» Εγώ να επιμένω, αλλά κι αυτή ανυποχώρητη. Οπότε την αφήνω να μαζέψει και κάθομαι σα μαλάκας να την κοιτάω. Ένοιωθα πολύ περίεργα να κάνει κάποιος κάτι που θα μπορούσα (και θα έπρεπε – δεδομένου ότι εγώ έκανα τη «ζημιά») να κάνω εγώ. Αλλά λέω, «ε, δε θα τσακωθώ και για αυτό τώρα».

Μέσα μου σκεφτόμουν ότι αυτή η γυναίκα, αφού εδώ συμπεριφέρεται έτσι, άραγε πως θα είναι στο σπίτι της? Είναι άραγε σκλάβα του συζύγου και παιδιών της? Και της αρέσει άραγε αυτός ο «ρόλος»? Νοιώθει καταπιεσμένη ή ευτυχισμένη που μπορεί να προσφέρει?

Όλα αυτά τριγυρνούσαν στο μυαλό μου καθώς έφτιαχνα τον καφέ. Η μέρα κυλούσε ήρεμα και αποδοτικά, μέχρι που άκουσα μια συζήτηση καθώς έβγαζα φωτοτυπίες. Προφανώς, κάποιος πήρε μάτι το όλο συμβάν με τη σφουγγαρίστρα. Κι επειδή στο σημείο που είναι η φωτοτυπική μας, δεν φαίνεται αν είναι κανείς εκεί, οι γλώσσες λύθηκαν.

-Μα καλά, τόσο υπεράνω είναι αυτός? Τον είδα να κρατάει ο ίδιος το σκεύος με το νερό, άρα αυτός το έχυσε χάμω. Και μετά έβαλε την Μ να του τα μαζέψει?
-Ρε συ, δε νομίζω να είναι έτσι τα πράματα. Δεν είναι τέτοιος τύπος.
-Μα τι μου λες τώρα? Τα είδα όλα με τα ίδια μου τα μάτια! Δε θα με βγάλεις και τρελή από πάνω.
-Σοβαρά τώρα, την έβαλε να του σφουγγαρίσει και την κοίταγε κι από πάνω?
-Ναι σου λέω, το είδα!
-Πω ρε τι μαλάκας είναι τελικά!

Τα παίρνεις ή δεν τα παίρνεις? Δηλαδή, αν όντως ήμουν κάνας μαλάκας, τι θα λεγότανε πίσω από την πλάτη μου? Μάλλον τίποτα πιστεύω. Γιατί στην τελική, τους μαλάκες τους «συμπαθούν» (φοβούνται) όλοι... *

* Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

The best medicine in the world

-Sleep
-Water
-Friends
-Music
repeat

: four days of this, and your eyes glow again, your skin shines, your soul radiates positive energy and your spirit soars. 'Nuff said.

Πασχαλινό μήνυμα

Μια πολύ καλή μου φίλη, έστειλε το εξής μήνυμα με την ευκαιρία του Πάσχα:

"Φοβούνται τι? Να δεχτούν την αγάπη του άλλου. Ο Χριστός μιλούσε για την αγάπη. Που έχει κρυφτεί η αγάπη σήμερα? Έχει κουραστεί να την γυροφέρνουν σε άγνωστα μέρη. Ένας άνθρωπος που ξέρει να αγαπά και δέχεται να αγαπά, έχει καθαρή ψυχή. Καθαρή - κάθαρση - εξιλέωση. Συνώνυμα, αλλά και άγνωστα για τους πολλούς. Η αγάπη επιτρέπεται. Η σούπα ας ζεστάνει τις ψυχές όλων μας. Βρες την αλήθεια μέσα σου. Βρίσκεται πίσω από τα μάτια σου. Καλή Ανάσταση."

Νομίζω τα σχόλια περιττεύουν. Σε ευχαριστώ γλυκιά μου Ν.

Conviction

Isn't it funny?...

Not "ha ha" funny, but "weird" funny.

We say that: somebody with a strong opinion about something, say, for example, never regretting or changing his mind over a decision he has made, has a conviction, in other words an unchanged belief.

And we also say that: somebody who is sentenced, who is thought by a court of law to be guilty, who the people deem as being in the wrong and needing punishment, he, also, has a conviction, in other words is doomed.

Therefore, both guys have a conviction.

Isn't it real funny?

Joke of the day

- What goes "Quark! Quark!" ?

- A duck with a PhD in Physics.

I wonder: how does it feel...

... to wake up in the morning and be $60.000 richer than you were when you went to bed? Every day.

... to have your very own jet waiting for you at the airport to take you anywhere you damn please?

... to be asked, begged, even pestered to attend the glitsiest, ritziest, most glamorous parties?

... to have every eligible, single man, in town or out of it, yearning and longing for a lifetime with you?

... to have perfect hair, perfect skin, perfect styling, perfect car(s), perfect house, perfect boyfriends, perfect bank accounts?

... to want somebody and at the same time push them as far away from you as possible?...

Any answers, greatly appreciated.

Τα συντριβάνια

Σήμερα λέει, ο Δήμος της Μόσχας θα κάνει ένα τελικό έλεγχο σε όλα τα συντριβάνια και θα τα παραδώσει στο αγαλιάζον κοινό προς τέρψιν και τσιλιμπούρδισμα. Και σε μας, ούτε νερό να πιούμε... Α, ρε άδικη γεωγραφία!

Skin! And lots of it, too.

Λίγο ήλιο να βγάλει κι αυτοί εδώ τα πετάνε όλα! Τι είδα λοιπόν στο δρόμο μου προς το σουπερμάρκετ:

1.Δύο ψηλούς μπρατσαράδες (γύρω στα 1.90), έναν ξανθό κι έναν μελαχρινό, με αμάνικα κολλητά μπλουζάκια, με τους δικέφαλους έξω και το στήθος να διαγράφεται και με από μια τσάντα στον ώμο να κατευθύνονται προς το υπερπολυτελές ξενοδοχείο «Νάσιοναλ». Εγώ αυτούς ή στρίπερ τους κάνω ή έσκορτ.*

2.Ένα κάρο κόσμο να κρατάνε τα σακάκια/παλτά/πουλόβερ τους και συναφή θερμαντικά υπό μάλης ή δεμένα γύρω από τη μέση.

3.Τους πασίγνωστους τρούλους στην Κόκκινη Πλατεία να λαμπυρίζουν στον απογευματινό ήλιο.*

4.Κάμποσα γκοθ παιδάκια, αγόρια και κορίτσια, με τα μπυρόνια τους να κάθονται και να καπνίζουν υπό τους ήχους του φορητού στέρεο τους.

5.Πεντέξη παιχνιδιάρικες ματιές, καθότι βιαζόμουν να πάρω κάτι να φάω και φόραγα κι εγώ ελάχιστα.

6.Τρεις καταπληκτικούς μίμους έξω από το Μουσείο Ιστορίας της Μόσχας που ήταν φτυστοί ο Στάλιν, ο Λένιν και ο Γκορμπατσώφ.

* όχι, δεν έβγαλα φωτογραφίες, για ψώνια είχα πάει.

Στη χώρα του παραμυθιού

Όπως κάθε φορά που επισκέπτομαι μια πόλη, έτσι και τώρα, οργάνωσα μια «πολιτιστική βραδιά». Με την υπηρεσία του Διαδικτύου στις διαταγές μου, βρήκα εισιτήριο για την παράσταση μπαλέτου «Η κοιμωμένη καλλονή». Και μάλιστα, όχι μόνο σε πολύ καλή θέση (2η σειρά, κέντρο), αλλά και σε πολύ καλή τιμή (2000 ρούβλια, περίπου 60 ευρώ και λίγα ήταν).

Το μαγικό χαρτάκι (επίσης γνωστό και ως «εισιτήριο»)

μπροστινή όψη

οπίσθια όψη

Αν και όλες οι παραστάσεις του Μπολσόι φιλοξενούνται σε διάφορους άλλους χώρους λόγω της ανακαίνισης της κεντρικής σκηνής, είχα ακούσει ότι το Κρατικό Παλάτι του Κρεμλίνου (που θα φιλοξενούσε τη συγκεκριμένη παράσταση) είναι εξίσου καλό. Όλα όσα άκουσα όμως, απλά ωχριούσαν μπροστά σε αυτό που τελικά αντίκρισα.

Η παράσταση άρχιζε στις 7 το βράδυ. Στις 6.30 ήμουν ήδη στημένος στην ουρά για να περάσω την γέφυρα που περνάει πάνω από την τάφρο και ενώνει το Κρεμλίνο με την πόλη τριγύρω. Ως κλασσικός μεσογειακός τύπος, βρήκα την ευκαιρία να χαζέψω για λίγο τους συνθεατές μου: από μικρά παιδιά 4-5 χρονών μέχρι ανθρώπους στα 80 τους, μια τεράστια ποικιλία διαφόρων ειδών συνωστίζονταν για να μπουν. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν:

• Τρία (τουλάχιστον) κοριτσάκια-πριγκίπισσες, με φορεματάκια βγαλμένα από παραμύθι. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, ήταν και οι 3 περιπτώσεις ντυμένες σε ροζ χρώμα και αν τις έβλεπα οπουδήποτε αλλού, θα ήμουν σίγουρος ότι πήγαιναν σε χορό μασκαρεμένων, τόσο πλήρης ήταν η αμφίεση τους! Χαρακτηριστικά, η μία είχε και λευκά λουλουδάκια στα μαλλιά.


• Ολόκληρη ομάδα αγοριών προσκόπων, καμιά 30αρια περίπου, με ηλικίες από 10 μέχρι 14, με στρατιωτικού τύπου στολή.



• Κυρίες 60 χρονών με τις κλασσικές τουαλέτες τους, αλλά χωρίς ίχνος από το υφάκι που θα είχαν αν τις έβλεπα σε εμάς.

• Οι κλασσικοί γιαπωνέζοι τουρίστες, χωρίς καμιά κάμερα όμως, καθότι η οποιαδήποτε φωτογράφηση απαγορεύεται ρητά στις παραστάσεις του Μπολσόι. Στημένοι με την παραδοσιακή τους πειθαρχία και σεβασμό, να περιμένουν υπομονετικά.

• Οι κλασσικοί αμερικάνοι τουρίστες, δίχως ίχνος σεβασμού, να μιλούν τόσο δυνατά λες και βρίσκονται σε κάνα στάδιο μπέιζμπολ ή σε κανένα λιβάδι με καλαμπόκια στο Μιντγουέστ. Όχι ρε φίλε, δε γουστάρω να ακούσω τις βλακείες σου! Να τις λες χαμηλόφωνα να τις ακούν μόνο οι φίλοι σου.

• Ο 70 χρονών βετεράνος με όλα του τα παράσημα από τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, που κρατούσε από το χέρι την γυναίκα του και φαινόντουσαν τόσο, μα τόσο, αγαπημένοι.

• Διάφορες νεόπλουτες να κουβαλούν τις Πράντα τσάντες τους και ντυμένες στην τρίχα με τουαλέτες που φαίνονταν (και είναι) αξίας αρκετών χιλιάδων ευρώ.

Αφού πέρασα τον πρώτο έλεγχο ασφαλείας και έδειξα στους υπεύθυνους το εισιτήριο που μου επέτρεπε είσοδο στο χώρο του Κρεμλίνου τέτοια ώρα, άρχισα να διασταυρώνω τη γέφυρα για να μπω στα τείχη. Ο θεόρατος πύργος που βρισκόταν πάνω από την πύλη ήταν διεξοδικά συντηρημένος και πάνω είχε ένα ρολόι που δούλευε με ακρίβεια και φυσικά στην κορυφή το Σοβιετικό αστέρι που για ιστορικούς λόγους κοσμεί ακόμη όλα τα κτίρια του Κρεμλίνου. Αρκετά αργότερα, διαπίστωσα πως όλα τα ρολόγια που είδα στα διάφορα σημεία, όχι απλά δούλευαν, αλλά ήταν όλα με ακρίβεια συντονισμένα. Σε αντίθεση με ...άλλες χώρες.

Στην πύλη κάτω από τον πύργο, μετά τον δεύτερο έλεγχο ασφαλείας και το υποχρεωτικό πέρασμα από τον ανιχνευτή μετάλλων, είδα ένα μικρό συνεργείο που, αν και Πέμπτη βράδυ, ασχολιόταν με κάποιου είδους συντήρηση των τειχών.

Και μπήκα επιτέλους στην καρδιά της καρδιάς της Μόσχας. Όπου όλα ήταν πεντακάθαρα και συγυρισμένα και σε απόλυτη τάξη. Μπαίνοντας στο Κρατικό Παλάτι του Κρεμλίνου, το πρώτο που μου έκανε εντύπωση ήταν το απίστευτο μωσαϊκό που βρισκόταν φάτσα κάρτα στην είσοδο: όλοι οι θυρεοί των πρώην Σοβιετικών δημοκρατιών ήταν εκεί. Το ένα τρίτο των ψηφίδων περίπου, είναι είτε χρυσές είτε με επένδυση χρυσού. Φαντάζομαι για λόγους κόστους, δεν αντικαταστάθηκαν με τίποτα πιο καπιταλιστικό, γιατί όλα τα Σοβιετικά σύμβολα, οι σύγχρονοι Ρώσοι τα απεχθάνονται όπως ο διάολος το λιβάνι. Αν και το κόστος συντήρησης θα είναι αρκετά ψηλό επίσης.

Μπαίνοντας στην κύρια αίθουσα που θα γινόταν η παράσταση, το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν το καταπληκτικό μέγεθος. Αν και δεν είμαι σίγουρος, η χωρητικότητα θα είναι δυο τρεις χιλιάδες άτομα περίπου. Με μια πρόχειρη εκτίμηση, πιστεύω ότι το ύψος της αίθουσας θα είναι το ανάλογο εξαόροφου κτηρίου. Αφού βρήκα τη θέση μου με τη βοήθεια της άψογης σηματοδότησης, άρχισα να χαζεύω τους μουσικούς της ορχήστρας που βρισκόταν μόλις δυο μέτρα μπροστά μου. Άντρες και γυναίκες κάθε ηλικίας, σκούπιζαν και συντόνιζαν τα όργανα τους με τόση αφοσίωση που μου ήταν αδύνατο να μην τους θαυμάσω.

Στις 7 ακριβώς, τα φώτα χαμήλωσαν και η παράσταση άρχισε. Σε ελάχιστα λεπτά, το φανταστικό σκηνικό, με τη βοήθεια της καταπληκτικής μουσικής εκτέλεσης, με μετάφεραν εκατοντάδες χρόνια πριν ακριβώς στην βασιλική αυλή, να χαίρομαι για τη βάπτιση της πριγκίπισσας Ωρόρα. Οι υπέροχες ερμηνείες όλων των χορευτών ήταν απλά απερίγραπτες! Η ευλυγισία και ο συντονισμός των κινήσεων τους, έκαναν ακόμα και τις πιο δύσκολες φιγούρες να μοιάζουν παιχνιδάκι. Με την είσοδο της βασιλικής ακολουθίας στη σκηνή, τα κουστούμια με άφησαν άφωνο. Καμία λεπτομέρεια δεν παραμελήθηκε. Ακόμα και τα παπούτσια του βασιλιά και το δαχτυλίδι της βασίλισσας, ήταν προσεγμένα.

Τα χειροκροτήματα και τα «Μπράβο!» έδιναν κι έπαιρναν. Το κοινό κατενθουσιασμένο. Και η παράσταση πραγματικά εκθαμβωτική. Μεταξύ πρώτης και δεύτερης πράξης, γύρισα πίσω μου και είδα τη «λαοθάλασσα» που γέμιζε τις θέσεις. Ούτε ένα κάθισμα άδειο στην, πραγματικά τεράστια, αίθουσα. Μετά τη δεύτερη πράξη, έστειλα μήνυμα στην φίλη μου Ν για να την κάνω να ζηλέψει που δε με συνόδευσε σε αυτό το ταξίδι και προετοιμάστηκα για την τρίτη πράξη, που περιέχει το Ντουέτο του Μπλε Πουλιού, τη δεύτερη καλύτερη χορογραφία στον κλασσικό χορό.

(Όχι, δεν είμαι υπεράνω, μια χαρά πήρα μάτι στους καταπληκτικούς γλουτιαίους των χορευτών και τα άψογα στητά κωλαράκια, αλλά είπαμε, για το μπαλέτο είχα πάει κι όχι για να διαλέξω γκόμενο.)

Μετά από την Αποθέωση της τέταρτης πράξης, τα παρατεταμένα χειροκροτήματα του κοινού, έβγαλαν τους ερμηνευτές 7 φορές πίσω στη σκηνή. Αλλά τους άξιζε, και με το παραπάνω μάλιστα. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς: Τον άψογο φωτισμό, τα φανταστικά σκηνικά, τα υπέροχα κουστούμια, την εκπληκτική μουσική ή τις απίστευτες ερμηνείες?

Το καταχάρηκα επίσης που δεν φόραγα ούτε σακάκι, ούτε παλτό, καθώς φεύγοντας ο συνωστισμός στο βεστιάριο ήταν άλλο πράμα. Ενώ στην προσέλευση, ο κόσμος ερχόταν σε κύματα και λίγοι-λίγοι, στην αναχώρηση η κίνηση ήταν μαζική και θα μου έπαιρνε τουλάχιστον μισή ώρα να τα μαζέψω και να φύγω. Κρίμα που δε θα είμαι εδώ και την μεθεπόμενη εβδομάδα για τη Λίμνη των Κύκνων γαμώτο.

Η συνταγή της ημέρας

(ή Πως "μεγαλούργησα" στην κουζίνα χωρίς πολύ κόπο)

Μετά από μια αρκούντως κουραστική μέρα στο γραφείο, μπαίνω σπίτι και το μόνο που θέλω είναι να κάνω ένα ντους, να ξεκουραστώ και να φάω. Ίσως και να χαζέψω λίγη τηλεόραση. Το ντους και η ξεκούραση εύκολα πετυχαίνονται. Έλα όμως που δεν υπάρχει τίποτα πια για φαΐ, καθότι έχω από την Κυριακή να πάω για ψώνια? Αφού τσιμπολογήσω λίγο τυράκι με ψωμί, παίρνω τη "μεγάλη" απόφαση να κατέβω στο σουπερμάρκετ για ψώνια.

Η λίστα μου μικρή σχετικά, γιατί μόνο για άλλες τέσσερις μέρες θα είμαι εδώ. Σε δέκα λεπτά έχω φύγει και σε άλλα πέντε είμαι πίσω στο σπίτι πάλι. Μετά από λίγη σκέψη ξεκινάω.

"Φανταστική" πάστα σε 7 λεπτά

- Κόβω το πράσο σε ροδέλες

- Κόβω 150 γρ. ζαμπόν σε κυβάκια

- Βάζω λίγο ελαιόλαδο σε πλατύ τηγάνι

- Μόλις αρχίζει να ζεματάει, ρίχνω μέσα το πράσο

- Μετά από λίγο (δε θέλω το πράσο εντελώς καμένο) ρίχνω και το ζαμπόν

- Αφού "γνωματεύσω" ότι είναι έτοιμα, τα σβήνω και τα αφήνω να κρυώσουν λίγο

- Ρίχνω από πάνω δυο κουταλιές της σούπας μουστάρδα

- Σε μια κατσαρόλα, βάζω ένα λίτρο νερό να βράσει

- Ρίχνω μέσα (εδώ είναι και το "μυστικό") δύο σακουλάκια "έτοιμη" σούπα λαχανικών

- Ακολουθώ τις οδηγίες παρασκευής της σούπας, αλλά δεν την αφήνω να "τελειώσει"

- Ρίχνω μέσα τα ζυμαρικά (για σήμερα φουσίλι) και τα αφήνω να πάρουν μια βράση

- Ανακατεύω συχνά και μετά από κάνα δίλεπτο τα σβήνω και τα αφήνω να "πιουν" τη σούπα

- Μέχρι να στρώσω τραπέζι για την αφεντιά μου, τα ζυμαρικά είναι έτοιμα

- Ρίχνω από πάνω το ζαμπονοπρασομουσταρδοσώς και ανακατεύω καλά

- Τρώω δύο πιάτα και σκέφτομαι ότι είμαι γουρούνι τελικά

- Γράφω ανάρτηση για να το έχω να το θυμάμαι το τι λουκούλλειο γεύμα πέτυχα

Το ανέκδοτο της νύχτας

Γυναίκα μπαίνει σε φαρμακείο και ζητάει δηλητήριο.

-Κυρία μου, τι το θέλετε το αρσενικό; ρωτάει ο φαρμακοποιός.

-Να σκοτώσω τον άνδρα μου.

-Μα τι λέτε κυρία μου? Δεν μπορώ να σας πουλήσω αρσενικό για να σκοτώσετε έναν άνθρωπο!

Τότε η κυρία βγάζει από την τσάντα της μια φωτογραφία όπου ο άνδρας της έχει την γυναίκα του φαρμακοποιού στα τέσσερα. Ο φαρμακοποιός παίρνει την φωτογραφία στα χέρια του, την κοιτά και λεει:

-Τώρα μάλιστα. Δεν μου είπατε ότι έχετε συνταγή!

Το ανέκδοτο της ημέρας

Ένα ζευγάρι κάθεται στον καναπέ. Ο ένας λεει στον άλλο:

-Πάω στοίχημα πως δεν μπορείς να μου πεις μια φράση που να με κάνει ταυτόχρονα ευτυχισμένο και δυστυχισμένο!

Και ο άλλος του απαντάει:


-Την έχεις μεγαλύτερη από τον υδραυλικό.

Κατατάσσομαι δεύτερος (στην μπλογκόσφαιρα τουλάχιστον...)

Αν κάνεις, λεει, μια αναζήτηση στο Ίντερνετ, λεει, αυτό το ιστολόγιο, λεει, κατατάσσεται δεύτερο, λεει. Ναι, ναι, και μάλιστα από την έγκριτη μηχανή αναζήτησης Γκουγκλ. Είμαι φυσικά σε κατάσταση σοκ, αλλά αυτό που είδα είναι αδιαμφισβήτητο. Μετά που το τσέκαρα κι εγώ με τα μάτια μου, είπα να το αναρτήσω, γιατί ως γνωστόν, αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, πέφτει και σε πλακώνει!


Οι λέξεις-κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν είναι "μουσική-ψυχή". Και το πιο παράξενο, για μένα, είναι ότι αυτό το ιστολόγιο ήταν πιο πάνω από άλλα, πολύ πιο πολυγραφέστερα... Τι σου είναι η τεχνολογία τελικά!