Madama Butterfly

Πράξη Δεύτερη
(απόσπασμα)

...Oggi il mio nome è Dolore.
Però ... il giorno del suo ritorno,
Gioia, Gioia mi chiamerò!

What do you wear to the Met?!

What the fuck do you wear to the Met??!?!

Αυτή είναι ακριβώς η ερώτηση που στριφογυρνούσε στα μυαλά μας καθώς χαζεύαμε τις διάφορες κυρίες που ήρθαν στα εγκαίνια της έκθεσης που πήγα σήμερα το βράδυ. Οι παρουσίες τους ήταν το λιγότερο αποσυντονιστικές. Άμα βάζεις όοοοολα αυτά κυρία μου σε μια έκθεση, άμα είναι να πας σε κάνα πραγματικά επίσημο γεγονός, τι θα βάλεις? Πχ στη Σκάλα, ή στο Κόβεντ Γκάρντεν, ή σε κάτι τέτοιο τελοσπάντων, πως ακριβώς θα ντυθείς? Νομίζεις ότι είσαι εσύ το έκθεμα? Εσένα πρέπει να κοιτάω? Τουλάχιστον, λίγες ήταν οι κακόγουστες. Πάλι καλά. Και είχε πλάκα το όλο θέμα. Πολύ πλάκα.

Ένα μικρό δείγμα του τι είδαν τα μάτια μας ακολουθεί πιο κάτω. Αν και δεν μπορεί κανείς να καταλάβει την ...χάρη των κινήσεων από μια στατική φωτογραφία, μια άλφα ιδέα την παίρνετε.

Η πιο πάνω κυρία, εκτός από το δωδεκάποντο τακούνι, φόραγε και (τουλάχιστον) τέσσερις σειρές μαργαριτάρια στο λαιμό. Δηλαδή αν πιαστείς σε κάνα χερούλι πόρτας και στραγγαλιστείς, ποιος θα σου φταίει?

Αυτή πάλι (το τακούνι περνάει απαρατήρητο - μέχρι τη στιγμή που την είδαμε, είχαμε πια μπουχτίσει) το είδε πιο γκράντζ το θέμα και είπε να παλιμπαιδίσει.

Εδώ σίγουρα πια μιλάμε για επιδρομή στα στούντιο της Ντίσνεη: σίγουρα έκλεψε τα ρούχα της Σταχτοπούτας, δεν εξηγείται αλλιώς.

Εδώ, τελευταία στιγμή μου μπήκε στο πλανο η κολλητή (μάλλον) φιλότεχνος της εν λόγω κυρίας, αλλά το έγκλημα είναι εμφανές πιστεύω.

Άνοιξη μπήκε πια, να μην βάλω κι εγώ κάτι ανάλογο, θα σκέφτηκε. Το αποτέλεσμα επί της οθόνης σας...

(Και έτσι για να μην ανησυχείτε, ο Δ τελικά δεν ήρθε, αλλά που θα μου πάει, θα το τσακώσω κάπου αυτό το αγόρι...)

Las Cosas del Flamenco

Δεν είχα ακούσει τίποτα για αυτή την παράσταση. Να'ναι καλά ο φίλος μου ο Α που μου έδωσε τις δυο προσκλήσεις γιατί είχε δουλειά χτες το βράδυ. Αλλιώς δε θα πήγαινα. Και θα'ταν κρίμα. Γιατί ο Κριστομπαλ Ρρέγιες και η Ομάδα Χορού Φλαμένκο του, πραγματικά έδωσαν ρέστα! Με ένα καστ από Αργεντινή μέχρι ...Θαραγκόθα, μας μάγεψαν.

Αν εξαιρέσει κανείς το ενοχλητικότατο ζευγάρι που καθόταν μπροστά μου (κρίμα, πολύ κρίμα, γιατί εκείνος ήταν κούκλος γαμώτο, και της έπεφτε πολύς, πάρα πολύς) που δεν σταμάτησαν στιγμή να μιλούν και να σχολιάζουν, η βραδιά ήταν υπέροχη. Η μουσική γαμάτη. Και το καλύτερο? Όταν δεν έπαιζε καθόλου μουσική και ο μόνος ήχος που ακουγόταν ήταν από τα παπούτσια τους. Σούπερ γουάου!

Αλλά αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν η ενδυμασία. Όσες φορές παρακολούθησα φλαμένκο, τα ρούχα ήταν πάντα παραδοσιακά: οι γυναίκες με κόκκινα ή μαύρα δαντελωτά φουστάνια και οι άντρες με την στολή σχεδόν του ταυρομάχου. Αλλά ο κύριος Ρρέγιες, προφανώς είναι καλά δικτυωμένος.

Όταν διάβασα στην πρόσκληση/διαφήμιση "Σχεδιασμός κουστουμιών: Τζιόρτζιο Αρμάνι" σκέφτηκα "σιγά ρε ψωνάρες, πως την είδατε? Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά!" Και όταν τους είδα να παίρνουν τις θέσεις τους στην σκηνή επιβεβαιώθηκα: οι γυναίκες με μακρυά φορέματα σε λευκό, μαύρο, μπεζ, καφέ, καθόλου κόκκινο. Οι άντρες με παντελόνια μακώ/βαμβακερά, τουλάχιστον δυο νούμερα πιο μεγάλα από το μέγεθός τους. "Θα μπουρδουκλωθούν τώρα και θα τους τρέχουμε στα υποτυπώδη νοσοκομεία μας." σκέφτηκα.

Πόσο λάθος είχα. Μα πόσο λάθος είχα! Για πρώτη φορά, τα ρούχα πρόσθεταν στο σύνολο. Παρότι έφταναν μέχρι τον αστράγαλο, η κίνηση και η ρευστότητα που είχαν, έδιναν κάτι το εξωπραγματικό στο συνολικό θέαμα. Αντί να εμποδίζουν τους χορευτές, τους πρόσδιδαν ασυνήθιστη χάρη και εμπλούτιζαν εμφανώς την όλη εμπειρία. Τέτοια ασυνήθιστη συνεργασία μεταξύ ενδυμασίας και χορού δεν έχω ξαναδεί!

Το κομμάτι που μου υπεράρεσε όμως, ήταν ένα χορευτικό με καθαρά ανατολίτικη μουσική, που μετέφερε μεν ηχητικά στην Αραβία, αλλά οπτικά ήταν καθαρά φλαμένκο. Στο τέλος, μάλλον από την απόλυτη κατάνυξη και σεβασμό που ενέπνεε, δεν απέσπασε καθόλου χειροκρότημα, σε αντίθεση με όλα τα άλλα κομμάτια, που καταχειροκροτούνταν πριν καν τελειώσουν.

Μπράβο σε όλους τους και μπράβο σε μένα που πήγα και τους είδα! (γιατί ως γνωστόν, αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, πέφτει και σε πλακώνει)

Στη χώρα του παραμυθιού

Όπως κάθε φορά που επισκέπτομαι μια πόλη, έτσι και τώρα, οργάνωσα μια «πολιτιστική βραδιά». Με την υπηρεσία του Διαδικτύου στις διαταγές μου, βρήκα εισιτήριο για την παράσταση μπαλέτου «Η κοιμωμένη καλλονή». Και μάλιστα, όχι μόνο σε πολύ καλή θέση (2η σειρά, κέντρο), αλλά και σε πολύ καλή τιμή (2000 ρούβλια, περίπου 60 ευρώ και λίγα ήταν).

Το μαγικό χαρτάκι (επίσης γνωστό και ως «εισιτήριο»)

μπροστινή όψη

οπίσθια όψη

Αν και όλες οι παραστάσεις του Μπολσόι φιλοξενούνται σε διάφορους άλλους χώρους λόγω της ανακαίνισης της κεντρικής σκηνής, είχα ακούσει ότι το Κρατικό Παλάτι του Κρεμλίνου (που θα φιλοξενούσε τη συγκεκριμένη παράσταση) είναι εξίσου καλό. Όλα όσα άκουσα όμως, απλά ωχριούσαν μπροστά σε αυτό που τελικά αντίκρισα.

Η παράσταση άρχιζε στις 7 το βράδυ. Στις 6.30 ήμουν ήδη στημένος στην ουρά για να περάσω την γέφυρα που περνάει πάνω από την τάφρο και ενώνει το Κρεμλίνο με την πόλη τριγύρω. Ως κλασσικός μεσογειακός τύπος, βρήκα την ευκαιρία να χαζέψω για λίγο τους συνθεατές μου: από μικρά παιδιά 4-5 χρονών μέχρι ανθρώπους στα 80 τους, μια τεράστια ποικιλία διαφόρων ειδών συνωστίζονταν για να μπουν. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν:

• Τρία (τουλάχιστον) κοριτσάκια-πριγκίπισσες, με φορεματάκια βγαλμένα από παραμύθι. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, ήταν και οι 3 περιπτώσεις ντυμένες σε ροζ χρώμα και αν τις έβλεπα οπουδήποτε αλλού, θα ήμουν σίγουρος ότι πήγαιναν σε χορό μασκαρεμένων, τόσο πλήρης ήταν η αμφίεση τους! Χαρακτηριστικά, η μία είχε και λευκά λουλουδάκια στα μαλλιά.


• Ολόκληρη ομάδα αγοριών προσκόπων, καμιά 30αρια περίπου, με ηλικίες από 10 μέχρι 14, με στρατιωτικού τύπου στολή.



• Κυρίες 60 χρονών με τις κλασσικές τουαλέτες τους, αλλά χωρίς ίχνος από το υφάκι που θα είχαν αν τις έβλεπα σε εμάς.

• Οι κλασσικοί γιαπωνέζοι τουρίστες, χωρίς καμιά κάμερα όμως, καθότι η οποιαδήποτε φωτογράφηση απαγορεύεται ρητά στις παραστάσεις του Μπολσόι. Στημένοι με την παραδοσιακή τους πειθαρχία και σεβασμό, να περιμένουν υπομονετικά.

• Οι κλασσικοί αμερικάνοι τουρίστες, δίχως ίχνος σεβασμού, να μιλούν τόσο δυνατά λες και βρίσκονται σε κάνα στάδιο μπέιζμπολ ή σε κανένα λιβάδι με καλαμπόκια στο Μιντγουέστ. Όχι ρε φίλε, δε γουστάρω να ακούσω τις βλακείες σου! Να τις λες χαμηλόφωνα να τις ακούν μόνο οι φίλοι σου.

• Ο 70 χρονών βετεράνος με όλα του τα παράσημα από τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, που κρατούσε από το χέρι την γυναίκα του και φαινόντουσαν τόσο, μα τόσο, αγαπημένοι.

• Διάφορες νεόπλουτες να κουβαλούν τις Πράντα τσάντες τους και ντυμένες στην τρίχα με τουαλέτες που φαίνονταν (και είναι) αξίας αρκετών χιλιάδων ευρώ.

Αφού πέρασα τον πρώτο έλεγχο ασφαλείας και έδειξα στους υπεύθυνους το εισιτήριο που μου επέτρεπε είσοδο στο χώρο του Κρεμλίνου τέτοια ώρα, άρχισα να διασταυρώνω τη γέφυρα για να μπω στα τείχη. Ο θεόρατος πύργος που βρισκόταν πάνω από την πύλη ήταν διεξοδικά συντηρημένος και πάνω είχε ένα ρολόι που δούλευε με ακρίβεια και φυσικά στην κορυφή το Σοβιετικό αστέρι που για ιστορικούς λόγους κοσμεί ακόμη όλα τα κτίρια του Κρεμλίνου. Αρκετά αργότερα, διαπίστωσα πως όλα τα ρολόγια που είδα στα διάφορα σημεία, όχι απλά δούλευαν, αλλά ήταν όλα με ακρίβεια συντονισμένα. Σε αντίθεση με ...άλλες χώρες.

Στην πύλη κάτω από τον πύργο, μετά τον δεύτερο έλεγχο ασφαλείας και το υποχρεωτικό πέρασμα από τον ανιχνευτή μετάλλων, είδα ένα μικρό συνεργείο που, αν και Πέμπτη βράδυ, ασχολιόταν με κάποιου είδους συντήρηση των τειχών.

Και μπήκα επιτέλους στην καρδιά της καρδιάς της Μόσχας. Όπου όλα ήταν πεντακάθαρα και συγυρισμένα και σε απόλυτη τάξη. Μπαίνοντας στο Κρατικό Παλάτι του Κρεμλίνου, το πρώτο που μου έκανε εντύπωση ήταν το απίστευτο μωσαϊκό που βρισκόταν φάτσα κάρτα στην είσοδο: όλοι οι θυρεοί των πρώην Σοβιετικών δημοκρατιών ήταν εκεί. Το ένα τρίτο των ψηφίδων περίπου, είναι είτε χρυσές είτε με επένδυση χρυσού. Φαντάζομαι για λόγους κόστους, δεν αντικαταστάθηκαν με τίποτα πιο καπιταλιστικό, γιατί όλα τα Σοβιετικά σύμβολα, οι σύγχρονοι Ρώσοι τα απεχθάνονται όπως ο διάολος το λιβάνι. Αν και το κόστος συντήρησης θα είναι αρκετά ψηλό επίσης.

Μπαίνοντας στην κύρια αίθουσα που θα γινόταν η παράσταση, το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν το καταπληκτικό μέγεθος. Αν και δεν είμαι σίγουρος, η χωρητικότητα θα είναι δυο τρεις χιλιάδες άτομα περίπου. Με μια πρόχειρη εκτίμηση, πιστεύω ότι το ύψος της αίθουσας θα είναι το ανάλογο εξαόροφου κτηρίου. Αφού βρήκα τη θέση μου με τη βοήθεια της άψογης σηματοδότησης, άρχισα να χαζεύω τους μουσικούς της ορχήστρας που βρισκόταν μόλις δυο μέτρα μπροστά μου. Άντρες και γυναίκες κάθε ηλικίας, σκούπιζαν και συντόνιζαν τα όργανα τους με τόση αφοσίωση που μου ήταν αδύνατο να μην τους θαυμάσω.

Στις 7 ακριβώς, τα φώτα χαμήλωσαν και η παράσταση άρχισε. Σε ελάχιστα λεπτά, το φανταστικό σκηνικό, με τη βοήθεια της καταπληκτικής μουσικής εκτέλεσης, με μετάφεραν εκατοντάδες χρόνια πριν ακριβώς στην βασιλική αυλή, να χαίρομαι για τη βάπτιση της πριγκίπισσας Ωρόρα. Οι υπέροχες ερμηνείες όλων των χορευτών ήταν απλά απερίγραπτες! Η ευλυγισία και ο συντονισμός των κινήσεων τους, έκαναν ακόμα και τις πιο δύσκολες φιγούρες να μοιάζουν παιχνιδάκι. Με την είσοδο της βασιλικής ακολουθίας στη σκηνή, τα κουστούμια με άφησαν άφωνο. Καμία λεπτομέρεια δεν παραμελήθηκε. Ακόμα και τα παπούτσια του βασιλιά και το δαχτυλίδι της βασίλισσας, ήταν προσεγμένα.

Τα χειροκροτήματα και τα «Μπράβο!» έδιναν κι έπαιρναν. Το κοινό κατενθουσιασμένο. Και η παράσταση πραγματικά εκθαμβωτική. Μεταξύ πρώτης και δεύτερης πράξης, γύρισα πίσω μου και είδα τη «λαοθάλασσα» που γέμιζε τις θέσεις. Ούτε ένα κάθισμα άδειο στην, πραγματικά τεράστια, αίθουσα. Μετά τη δεύτερη πράξη, έστειλα μήνυμα στην φίλη μου Ν για να την κάνω να ζηλέψει που δε με συνόδευσε σε αυτό το ταξίδι και προετοιμάστηκα για την τρίτη πράξη, που περιέχει το Ντουέτο του Μπλε Πουλιού, τη δεύτερη καλύτερη χορογραφία στον κλασσικό χορό.

(Όχι, δεν είμαι υπεράνω, μια χαρά πήρα μάτι στους καταπληκτικούς γλουτιαίους των χορευτών και τα άψογα στητά κωλαράκια, αλλά είπαμε, για το μπαλέτο είχα πάει κι όχι για να διαλέξω γκόμενο.)

Μετά από την Αποθέωση της τέταρτης πράξης, τα παρατεταμένα χειροκροτήματα του κοινού, έβγαλαν τους ερμηνευτές 7 φορές πίσω στη σκηνή. Αλλά τους άξιζε, και με το παραπάνω μάλιστα. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς: Τον άψογο φωτισμό, τα φανταστικά σκηνικά, τα υπέροχα κουστούμια, την εκπληκτική μουσική ή τις απίστευτες ερμηνείες?

Το καταχάρηκα επίσης που δεν φόραγα ούτε σακάκι, ούτε παλτό, καθώς φεύγοντας ο συνωστισμός στο βεστιάριο ήταν άλλο πράμα. Ενώ στην προσέλευση, ο κόσμος ερχόταν σε κύματα και λίγοι-λίγοι, στην αναχώρηση η κίνηση ήταν μαζική και θα μου έπαιρνε τουλάχιστον μισή ώρα να τα μαζέψω και να φύγω. Κρίμα που δε θα είμαι εδώ και την μεθεπόμενη εβδομάδα για τη Λίμνη των Κύκνων γαμώτο.

Βρικόλακες

Μια φίλη με προσκάλεσε να πάμε χτες σε μια θεατρική παράσταση, τους «Βρικόλακες» (γιατί το ορθογραφικό βοήθημα μου το γράφει με «ι», απλά δεν γνωρίζω...) του Ιμπσεν. Με όχι πολύ ενθουσιασμό (καθ’ ότι Σάββατο βράδυ) δέχτηκα την πρόσκληση και πήγα.

Φτάνοντας ανακάλυψα ότι πριν την παράσταση, θα έδινε διάλεξη ο Νορβηγός διευθυντής του Κέντρου Μελετών Ιμπσεν. Στην αρχή με βάρεσε βαρεμάρα. Όταν ο τύπος συνέχισε να μιλάει, η βαρεμάρα χτύπησε κόκκινο. Μετά από λίγο όμως, ο κύριος έγινε πιο ενδιαφέρων. Η ανάλυση που έκανε, καθώς και τα επιπρόσθετα στοιχεία που παρέθεσε για την συγγραφή του έργου, αλλά και για την πλοκή, ήταν πολύ χρήσιμα και με βοήθησαν να κατανοήσω ακόμη καλύτερα το έργο. Ο μόνος λόγος που θα με έκανε να αφαιρεθώ (το προκλητικό γκομενάκι που καθόταν στη σειρά πιο πίσω) πολύ σύντομα άρχισε να φθίνει, μέχρι που έσβησε εντελώς. (το ότι αποδείχτηκε αρκετά ρηχός σε σύγκριση με Εκείνον, καθώς επίσης και η ηλικία του – 17 χρονών, όπως έμαθα αργότερα από τη γνωστή μου καθηγήτρια που συνόδευε την τάξη του στην παράσταση – τον εκμηδένισαν εντελώς για τα μάτια μου)

Έχοντας λοιπόν για εφόδιο τις πληροφορίες του κύριου καθηγητή, τα φώτα του θεάτρου έσβησαν και η σκηνή φωτίστηκε από τους ηθοποιούς. Όλα κυλούσαν ομαλά και άρχισα να αλλάζω την άποψη μου (ότι και καλά βαριόμουν που ήρθα) μέχρι που μπήκε στη σκηνή η Δέσποινα Μπεμπεδέλη: φως! Μόνο και μόνο που στάθηκε στην άκρη της σκηνής (όπως απαιτούσε ο ρόλος της) ήταν αρκετό. Με ένα απλό, λιτό, βυσσινί φόρεμα, και τα σημάδια του χρόνου αμακιγιάριστα στο πρόσωπο της, κυριολεκτικά γέμισε τη σκηνή. Η γυναίκα είναι από τις Μεγάλες Κυρίες του θεάτρου! Αδιαμφισβήτητα. Ταλέντο. Και γυναικάρα! Όχι, δεν είναι ένδειξη καμιάς διαστροφής αυτό: εξακολουθούν να με ελκύουν σεξουαλικά οι άντρες. Απλά η κυρία Μπεμπεδέλη αποτελεί για μένα μια ζωντανή ένδειξη του ότι μπορεί κανείς να ωριμάσει και να μεγαλώσει, όχι απλά διατηρώντας την γοητεία που είχε στη νεότητα, αλλά αυξάνοντας την και διευρύνοντας την!

Η ερμηνεία της ήταν, τουλάχιστον, συγκλονιστική. Όπως εξίσου συγκλονιστική ήταν και η διπλή (!) διακοπή που δέχτηκε στην κορύφωση της παράστασης, τον καταπληκτικό της μονόλογο, από τον ενοχλητικότατο ήχο κινητού τηλεφώνου. Ιεροσυλία? Έγκλημα? Θράσος? Όπως και να το πει κανείς, θα είναι λίγο. Η γυναίκα να καταθέτει την ψυχή της στο σανίδι, και ο άλλος, ΔΥΟ φορές, να αφήνει το κινητό του ανοιχτό? Μα έλεος ρε πούστη μου, έλεος!

Η αντίδρασης της Μπεμπεδέλη καταπελτική. Αλλά τα λόγια του χαρακτήρα που ενσάρκωνε, με συνοδεύουν ακόμα στο μυαλό μου... Λόγια που (στο περίπου) Του είχα πει κι εγώ. Για το παρελθόν όλων μας που μας στοιχειώνει κάποτε. Για το πως η προηγούμενη ζωή μας συχνά επιστρέφει, μας βρικολακιάζει και αποτελεί τροχοπέδη για την τωρινή μας ανάπτυξη ως άνθρωποι. Και θυμάμαι ακόμα την (γραπτή) Του απάντηση. Για το παρελθόν Του. Για της εμπειρίες Του. Για τα φτερά Του, που αιμορραγούσαν... Φτερά που δε με άφησε να Τον βοηθήσω να τα ανοίξει ξανά. Να πετάξει. Μαζί μου... Όταν Αυτός μου είπε τα λόγια εκείνα, με συγκίνησε. Και, ναι, δεν το κρύβω, ντράπηκα κιόλας. Η εσωτερική Του δύναμη, ενδυνάμωσε κι εμένα. Και μετά... Μετά...

Μετά την παράσταση, πήγα να την δω στο καμαρίνι της. Ήθελα να της πω το πόσο με συγκλόνισε. Το πόσο καταπληκτική ήταν η ερμηνεία της. Το πόσο τη θαυμάζω. Το πόσο ντρέπομαι εκ μέρους όλων για την διακοπή που της έγινε. Να προσφέρω την απολογία μου. Μπροστά μου όμως ήταν δυο-τρεις άλλοι θαυμαστές από το κοινό που της μιλούσαν και περίμενα υπομονετικά. Στάθηκα στην πόρτα και την κοίταζα. Την θαύμαζα. Μετά από λίγο, απλά έφυγα... Η γυναίκα είναι μυθικών διαστάσεων! Ότι και να της έλεγα θα ήταν λίγο. Απλά θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που την θαύμασα στην σκηνή... Αυτό κι ένα μεγάλο Ευχαριστώ!

Μια βραδιά στο θέατρο

Μια καταπληκτική Γερτρούδη (Μαρίνα Γκόλουμπ) έκλεψε την παράσταση μπροστά στα μάτια μας. Μοναδική σε εμφάνιση, συνδύασε βασιλικά χαρακτηριστικά και αριστοκρατικό χαρακτήρα με άκρατη θηλυκότητα μιας ώριμης γυναίκας που ξαναζεί τον έρωτα σαν παραληρούσα έφηβη. Και όλα αυτά χωρίς καθόλου να επισκιάζει την μητρική της ταυτότητα και το δράμα του χαρακτήρα της. Απέδωσε τον ρόλο της με συγκλονιστικό εύρος συναισθημάτων και κυριάρχησε στην κάθε σκηνή που εμφανιζόταν. Έχοντας όλα αυτά υπόψη, δεν ήταν στο παραμικρό παράξενο που απέσπασε τα περισσότερα χειροκροτήματα και ανθοδέσμες από το κατενθουσιασμένο κοινό.


Ένας διόλου ευκαταφρόνητος Κλαύδιος (Κονσταντίν Χαμπένσκι) στάθηκε επάξια δίπλα της δημιουργώντας της το πεδίο να αναδείξει τις ικανότητες της. Από το γαλαζοαίματος στο κυνικός στο εριστικός στο συντετριμμένος, χρωμάτισε την σκηνή και της έδωσε βάθος απαράμιλλο.


Τελικά ο Άμλετ (Μιχαήλ Τρούχιν) περιορίστηκε απλά στο να έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, όχι όμως και την κορυφαία εμφάνιση. Απέδωσε τον κλασσικό μονόλογο, που σκηνοθετήθηκε με παντελώς πρωτότυπο και σύγχρονο τρόπο από τον σκηνοθέτη Γιούρι Μπουτούσοβ, αρκούντως παθιασμένα. Έπ' αυτού να αναφέρω την άκρως ενδιαφέρουσα η αναφορά-τήζερ που έγινε αρκετές σκηνές πριν.

Η Οφηλία (Όλγκα Λιτβίνοβα) κατενθουσίασε τους στρέιτ και τις λεσβίες με μια αισθησιακή και παθιασμένη εμφάνιση με ολόλευκο λιτό λευκό και εντελώς βρεγμένο φόρεμα και έδωσε ένα όμορφο κράμα δράματος και σέξι.

Το θέαμα ολοκλήρωσαν τα υπέροχα σκηνικά και μαγευτικά κουστούμια (Αλεξάντρ Σίσκιν), αλλά δεν παρέλειψαν να εντυπωσιάσουν ο συγκλονιστικός φωτισμός (Γιεβγκένι Γκάνσμπουργκ) και αριστουργηματική μουσική επένδυση (Γιούρι Μπουτούσοβ). Στο σύνολο, μια αξιομνημόνευτη βραδιά!