Πρώτη η Αϊτή αναγνώρισε την Ελλάδα!

Ως αποτέλεσμα του πρόσφατου σεισμού, δεν έμεινε κανείς που να μην γνωρίζει που είναι η Αϊτή. Αυτό που ίσως δεν ξέρεις και ούτε καν οι ξεναγοί μου είπαν όταν είχα πάει, είναι το γεγονός ότι μετά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, η Αϊτή ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την Ελλάδα ως ανεξάρτητο κράτος! Ο τότε Πρόεδρος της Αϊτής Ζαν-Πιέρ Μπογιέ έστειλε στις 15 Γενάρη 1822 έγγραφο στην ελληνική επιτροπή του Παρισιού απαντώντας στην αίτηση των Κοραή, Πίκκολου και Βογορίδη, στο οποίο ανάγγελλε την αναγνώριση της ελληνικής προσωρινής διοίκησης και ευχόταν τη νίκη της επανάστασης. Η χώρα αυτή, πέρα από τη δήλωση αναγνώρισης της επανάστασης, παρότι κατεστραμμένη (και τότε) από το δικό της πόλεμο, έστειλε στο Παρίσι στον Αδαμάντιο Κοραή 25 τόνους καφέ, ώστε να εκποιηθούν για να αγορασθούν όπλα για τον αγώνα των Ελλήνων. Επίσης, έστειλε εκατό εθελοντές στρατιώτες να πολεμήσουν στο πλευρό των Ελλήνων, οι οποίοι για άγνωστους λόγους δεν έφθασαν ποτέ. Ορίστε: η παγκοσμιοποίηση άρχισε με την ελληνική επανάσταση!

Fucking, Austria

Κοίτα να δεις προβλήματα που έχουν στην Αυστρία.

Είναι μια πόλη που τη λένε Φάκινγκ (όπου εσύ δαιμόνιο πνεύμα, είμαι σίγουρος ότι την ξέρεις ήδη). Με πληθυσμό 112 κατοίκων, κανείς δε θα γνώριζε γι’ αυτήν. Έλα όμως που το όνομα της και μόνο προκαλεί ενδιαφέρον. Και να σου, τα πλήθη να συρρέουν με κύριο σκοπό να φωτογραφηθούν μπροστά από την επιγραφή της τροχαίας που αναγγέλλει στον κάθε οδηγό ή επιβάτη οχήματος ότι εισέρχεται στην πόλη Φάκινγκ. Σιγά-σιγά, η πόλη δημιούργησε μουσείο για τους επισκέπτες, τις σχετικές καρτ ποστάλ, μαγνητάκια ψυγείου και πάει λέγοντας.

Μέχρι εδώ, όλα καλά θα μου πείτε. Άντε το πολύ-πολύ να μου ζητήσετε να σας πάω εκεί. Αμ δεν σταματάει το θέμα εδώ: βλέπετε οι διάφοροι επισκέπτες ήθελαν κι άλλα πράγματα ως σουβενίρ. Άρα στηνόντουσαν μπροστά από τις διάφορες επιγραφές με το όνομα της πόλης και έκαναν ακριβώς αυτό που έγραφε να κάνουν! Και σα να μην έφτανε αυτό, άρχισαν να κλέβουν τις διάφορες επιγραφές για να τις κουβαλήσουν σπίτι. Μέχρι που οι αρχές της πόλης αναγκάστηκαν να φτιάξουν καινούριες, πιο ανθεκτικές επιγραφές, που να είναι αντικλεπτικές. Και εννοείται ότι υπήρξαν άτομα που βρήκαν τρόπο να κλέβουν ακόμα κι αυτές τις αντικλεπτικές επιγραφές. Αυτό ήταν που οδήγησε τους ιθύνοντες να εγκαταστήσουν συστήματα παρακολούθησης με κάμερες κλειστού κυκλώματος. Εγώ απλά εύχομαι καλή τύχη στην ευγενική τους προσπάθεια και εισηγούμαι να ενώσουν την κάθε επιγραφή με καλώδια υψηλής τάσης. Θα με πείτε ακραίο, αλλά είναι τοις πάσοις γνωστό το πόσο …φορτισμένος μπορεί να νοιώσει κανείς με λίγο Φάκινγκ.

Η χρονιά του τίγρη

Θα τό΄χεις προσέξει βέβαια, ότι έχω αλλάξει τη φωτογραφία μου. Πάντα αγαπούσα τους τίγρητες, αλλά ήταν η πιο όμορφη φωτογραφία που είχα και μια κάποια αλλαγή την ήθελα.

Και μετά από αρκετό καιρό να ανακαλύπτω ότι στο Κινέζικο ημερολόγιο, η χρονιά που (τους) έρχεται, είναι η χρονιά του τίγρη!

Και νά’ταν μόνο αυτό… Η ημερομηνία της πρώτης μέρας του χρόνου στο Κινέζικο ημερολόγιο αλλάζει κάθε χρόνο. Φέτος θα είναι στις 14 του Φεβράρη. Και καρναβάλι, και Βαλεντίνος, και πρωτοχρονιά!

Ε ρε γλέντια! Τριπλή γιορτή.

Γι’αυτό και αποφάσισα ότι πρέπει δεόντως να γιορτάσω τα γεγονότα. Και τι καλύτερος εορτασμός, από ένα ταξιδάκι. Να δω και καμιά παράσταση, μπας κα εκπολιτιστώ λίγο, γιατί όλο κτήνος με αποκαλούν...

Καλό ξημέρωμα εύχομαι! Καλή βδομάδα και καλό μήνα να έχουμε!

Οι Ιταλοί

Όχι, δεν αναφέρομαι στο έπος του '40. Αναφέρομαι στην καθυστέρηση μιας πτήσης από Ρώμη, όπου είχα να πάρω αναπόκριση για κάπου αλλού. Κι αφού η πρώτη πτήση καθυστέρησε, με έβαλαν στην επόμενη για τον προορισμό μου, με αποτέλεσμα να περάσω σχεδόν 12 ώρες στη Ρώμη όπου μπορώ πια, σαν άλλος Μεταξάς, με πολλή σιγουριά να βροντοφωνάξω:

 

ΟΧΙ, δεν υπάρχουν πιο όμορφοι άντρες στην Ευρώπη!

 

Και κυκλοφορούν σε ό,τι στυλάκι θες, όποια ηλικία γουστάρεις, όποιοδήποτε λουκ σε φτιάχνει και γενικά σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς. Θα τους δεις και να κρατάνε χεράκια, αλλά και να κοιτάζονται με τόσο πάθος που να μην ξέρεις αν θα πλακωθούν στο ξύλο ή θα κάνουν άγριο σεξ right then and there! Τόσο πολύ γουστάρισα, που σκέφτομαι να μετακομίσω.

 

Όχι, σοβαρά στο λέω, σκέφτομαι να μετακομίσω!

 

Δεν μπορούσα (δυστυχώς) να τραβάω φωτογραφίες δεξιά-αριστερά για να δεις και συ του λόγου το άληθες, αλλά έβγαλα αυτή, έτσι για το γαμώτο της υπόθεσης.

 

Φωτοταξίδι

Αρκετά ενδιαφέρον οδοιπορικό στην Λευκωσία με φωτογραφίες από την εφημερίδα The New York Times. Αν και τα σχόλια που συνοδεύουν τις φωτο με βρίσκουν, σε ορισμένα σημεία, να μη συμφωνώ, παρ'όλα αυτά αξίζει τον κόπο να το δεις.

Ειδικά αφιερωμένο σε Σένα, που ήθελες (θες?) να έρθεις διακοπές στο νησί το καλοκαίρι...

Τα συντριβάνια

Σήμερα λέει, ο Δήμος της Μόσχας θα κάνει ένα τελικό έλεγχο σε όλα τα συντριβάνια και θα τα παραδώσει στο αγαλιάζον κοινό προς τέρψιν και τσιλιμπούρδισμα. Και σε μας, ούτε νερό να πιούμε... Α, ρε άδικη γεωγραφία!

Skin! And lots of it, too.

Λίγο ήλιο να βγάλει κι αυτοί εδώ τα πετάνε όλα! Τι είδα λοιπόν στο δρόμο μου προς το σουπερμάρκετ:

1.Δύο ψηλούς μπρατσαράδες (γύρω στα 1.90), έναν ξανθό κι έναν μελαχρινό, με αμάνικα κολλητά μπλουζάκια, με τους δικέφαλους έξω και το στήθος να διαγράφεται και με από μια τσάντα στον ώμο να κατευθύνονται προς το υπερπολυτελές ξενοδοχείο «Νάσιοναλ». Εγώ αυτούς ή στρίπερ τους κάνω ή έσκορτ.*

2.Ένα κάρο κόσμο να κρατάνε τα σακάκια/παλτά/πουλόβερ τους και συναφή θερμαντικά υπό μάλης ή δεμένα γύρω από τη μέση.

3.Τους πασίγνωστους τρούλους στην Κόκκινη Πλατεία να λαμπυρίζουν στον απογευματινό ήλιο.*

4.Κάμποσα γκοθ παιδάκια, αγόρια και κορίτσια, με τα μπυρόνια τους να κάθονται και να καπνίζουν υπό τους ήχους του φορητού στέρεο τους.

5.Πεντέξη παιχνιδιάρικες ματιές, καθότι βιαζόμουν να πάρω κάτι να φάω και φόραγα κι εγώ ελάχιστα.

6.Τρεις καταπληκτικούς μίμους έξω από το Μουσείο Ιστορίας της Μόσχας που ήταν φτυστοί ο Στάλιν, ο Λένιν και ο Γκορμπατσώφ.

* όχι, δεν έβγαλα φωτογραφίες, για ψώνια είχα πάει.

Στη χώρα του παραμυθιού

Όπως κάθε φορά που επισκέπτομαι μια πόλη, έτσι και τώρα, οργάνωσα μια «πολιτιστική βραδιά». Με την υπηρεσία του Διαδικτύου στις διαταγές μου, βρήκα εισιτήριο για την παράσταση μπαλέτου «Η κοιμωμένη καλλονή». Και μάλιστα, όχι μόνο σε πολύ καλή θέση (2η σειρά, κέντρο), αλλά και σε πολύ καλή τιμή (2000 ρούβλια, περίπου 60 ευρώ και λίγα ήταν).

Το μαγικό χαρτάκι (επίσης γνωστό και ως «εισιτήριο»)

μπροστινή όψη

οπίσθια όψη

Αν και όλες οι παραστάσεις του Μπολσόι φιλοξενούνται σε διάφορους άλλους χώρους λόγω της ανακαίνισης της κεντρικής σκηνής, είχα ακούσει ότι το Κρατικό Παλάτι του Κρεμλίνου (που θα φιλοξενούσε τη συγκεκριμένη παράσταση) είναι εξίσου καλό. Όλα όσα άκουσα όμως, απλά ωχριούσαν μπροστά σε αυτό που τελικά αντίκρισα.

Η παράσταση άρχιζε στις 7 το βράδυ. Στις 6.30 ήμουν ήδη στημένος στην ουρά για να περάσω την γέφυρα που περνάει πάνω από την τάφρο και ενώνει το Κρεμλίνο με την πόλη τριγύρω. Ως κλασσικός μεσογειακός τύπος, βρήκα την ευκαιρία να χαζέψω για λίγο τους συνθεατές μου: από μικρά παιδιά 4-5 χρονών μέχρι ανθρώπους στα 80 τους, μια τεράστια ποικιλία διαφόρων ειδών συνωστίζονταν για να μπουν. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν:

• Τρία (τουλάχιστον) κοριτσάκια-πριγκίπισσες, με φορεματάκια βγαλμένα από παραμύθι. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, ήταν και οι 3 περιπτώσεις ντυμένες σε ροζ χρώμα και αν τις έβλεπα οπουδήποτε αλλού, θα ήμουν σίγουρος ότι πήγαιναν σε χορό μασκαρεμένων, τόσο πλήρης ήταν η αμφίεση τους! Χαρακτηριστικά, η μία είχε και λευκά λουλουδάκια στα μαλλιά.


• Ολόκληρη ομάδα αγοριών προσκόπων, καμιά 30αρια περίπου, με ηλικίες από 10 μέχρι 14, με στρατιωτικού τύπου στολή.



• Κυρίες 60 χρονών με τις κλασσικές τουαλέτες τους, αλλά χωρίς ίχνος από το υφάκι που θα είχαν αν τις έβλεπα σε εμάς.

• Οι κλασσικοί γιαπωνέζοι τουρίστες, χωρίς καμιά κάμερα όμως, καθότι η οποιαδήποτε φωτογράφηση απαγορεύεται ρητά στις παραστάσεις του Μπολσόι. Στημένοι με την παραδοσιακή τους πειθαρχία και σεβασμό, να περιμένουν υπομονετικά.

• Οι κλασσικοί αμερικάνοι τουρίστες, δίχως ίχνος σεβασμού, να μιλούν τόσο δυνατά λες και βρίσκονται σε κάνα στάδιο μπέιζμπολ ή σε κανένα λιβάδι με καλαμπόκια στο Μιντγουέστ. Όχι ρε φίλε, δε γουστάρω να ακούσω τις βλακείες σου! Να τις λες χαμηλόφωνα να τις ακούν μόνο οι φίλοι σου.

• Ο 70 χρονών βετεράνος με όλα του τα παράσημα από τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, που κρατούσε από το χέρι την γυναίκα του και φαινόντουσαν τόσο, μα τόσο, αγαπημένοι.

• Διάφορες νεόπλουτες να κουβαλούν τις Πράντα τσάντες τους και ντυμένες στην τρίχα με τουαλέτες που φαίνονταν (και είναι) αξίας αρκετών χιλιάδων ευρώ.

Αφού πέρασα τον πρώτο έλεγχο ασφαλείας και έδειξα στους υπεύθυνους το εισιτήριο που μου επέτρεπε είσοδο στο χώρο του Κρεμλίνου τέτοια ώρα, άρχισα να διασταυρώνω τη γέφυρα για να μπω στα τείχη. Ο θεόρατος πύργος που βρισκόταν πάνω από την πύλη ήταν διεξοδικά συντηρημένος και πάνω είχε ένα ρολόι που δούλευε με ακρίβεια και φυσικά στην κορυφή το Σοβιετικό αστέρι που για ιστορικούς λόγους κοσμεί ακόμη όλα τα κτίρια του Κρεμλίνου. Αρκετά αργότερα, διαπίστωσα πως όλα τα ρολόγια που είδα στα διάφορα σημεία, όχι απλά δούλευαν, αλλά ήταν όλα με ακρίβεια συντονισμένα. Σε αντίθεση με ...άλλες χώρες.

Στην πύλη κάτω από τον πύργο, μετά τον δεύτερο έλεγχο ασφαλείας και το υποχρεωτικό πέρασμα από τον ανιχνευτή μετάλλων, είδα ένα μικρό συνεργείο που, αν και Πέμπτη βράδυ, ασχολιόταν με κάποιου είδους συντήρηση των τειχών.

Και μπήκα επιτέλους στην καρδιά της καρδιάς της Μόσχας. Όπου όλα ήταν πεντακάθαρα και συγυρισμένα και σε απόλυτη τάξη. Μπαίνοντας στο Κρατικό Παλάτι του Κρεμλίνου, το πρώτο που μου έκανε εντύπωση ήταν το απίστευτο μωσαϊκό που βρισκόταν φάτσα κάρτα στην είσοδο: όλοι οι θυρεοί των πρώην Σοβιετικών δημοκρατιών ήταν εκεί. Το ένα τρίτο των ψηφίδων περίπου, είναι είτε χρυσές είτε με επένδυση χρυσού. Φαντάζομαι για λόγους κόστους, δεν αντικαταστάθηκαν με τίποτα πιο καπιταλιστικό, γιατί όλα τα Σοβιετικά σύμβολα, οι σύγχρονοι Ρώσοι τα απεχθάνονται όπως ο διάολος το λιβάνι. Αν και το κόστος συντήρησης θα είναι αρκετά ψηλό επίσης.

Μπαίνοντας στην κύρια αίθουσα που θα γινόταν η παράσταση, το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν το καταπληκτικό μέγεθος. Αν και δεν είμαι σίγουρος, η χωρητικότητα θα είναι δυο τρεις χιλιάδες άτομα περίπου. Με μια πρόχειρη εκτίμηση, πιστεύω ότι το ύψος της αίθουσας θα είναι το ανάλογο εξαόροφου κτηρίου. Αφού βρήκα τη θέση μου με τη βοήθεια της άψογης σηματοδότησης, άρχισα να χαζεύω τους μουσικούς της ορχήστρας που βρισκόταν μόλις δυο μέτρα μπροστά μου. Άντρες και γυναίκες κάθε ηλικίας, σκούπιζαν και συντόνιζαν τα όργανα τους με τόση αφοσίωση που μου ήταν αδύνατο να μην τους θαυμάσω.

Στις 7 ακριβώς, τα φώτα χαμήλωσαν και η παράσταση άρχισε. Σε ελάχιστα λεπτά, το φανταστικό σκηνικό, με τη βοήθεια της καταπληκτικής μουσικής εκτέλεσης, με μετάφεραν εκατοντάδες χρόνια πριν ακριβώς στην βασιλική αυλή, να χαίρομαι για τη βάπτιση της πριγκίπισσας Ωρόρα. Οι υπέροχες ερμηνείες όλων των χορευτών ήταν απλά απερίγραπτες! Η ευλυγισία και ο συντονισμός των κινήσεων τους, έκαναν ακόμα και τις πιο δύσκολες φιγούρες να μοιάζουν παιχνιδάκι. Με την είσοδο της βασιλικής ακολουθίας στη σκηνή, τα κουστούμια με άφησαν άφωνο. Καμία λεπτομέρεια δεν παραμελήθηκε. Ακόμα και τα παπούτσια του βασιλιά και το δαχτυλίδι της βασίλισσας, ήταν προσεγμένα.

Τα χειροκροτήματα και τα «Μπράβο!» έδιναν κι έπαιρναν. Το κοινό κατενθουσιασμένο. Και η παράσταση πραγματικά εκθαμβωτική. Μεταξύ πρώτης και δεύτερης πράξης, γύρισα πίσω μου και είδα τη «λαοθάλασσα» που γέμιζε τις θέσεις. Ούτε ένα κάθισμα άδειο στην, πραγματικά τεράστια, αίθουσα. Μετά τη δεύτερη πράξη, έστειλα μήνυμα στην φίλη μου Ν για να την κάνω να ζηλέψει που δε με συνόδευσε σε αυτό το ταξίδι και προετοιμάστηκα για την τρίτη πράξη, που περιέχει το Ντουέτο του Μπλε Πουλιού, τη δεύτερη καλύτερη χορογραφία στον κλασσικό χορό.

(Όχι, δεν είμαι υπεράνω, μια χαρά πήρα μάτι στους καταπληκτικούς γλουτιαίους των χορευτών και τα άψογα στητά κωλαράκια, αλλά είπαμε, για το μπαλέτο είχα πάει κι όχι για να διαλέξω γκόμενο.)

Μετά από την Αποθέωση της τέταρτης πράξης, τα παρατεταμένα χειροκροτήματα του κοινού, έβγαλαν τους ερμηνευτές 7 φορές πίσω στη σκηνή. Αλλά τους άξιζε, και με το παραπάνω μάλιστα. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς: Τον άψογο φωτισμό, τα φανταστικά σκηνικά, τα υπέροχα κουστούμια, την εκπληκτική μουσική ή τις απίστευτες ερμηνείες?

Το καταχάρηκα επίσης που δεν φόραγα ούτε σακάκι, ούτε παλτό, καθώς φεύγοντας ο συνωστισμός στο βεστιάριο ήταν άλλο πράμα. Ενώ στην προσέλευση, ο κόσμος ερχόταν σε κύματα και λίγοι-λίγοι, στην αναχώρηση η κίνηση ήταν μαζική και θα μου έπαιρνε τουλάχιστον μισή ώρα να τα μαζέψω και να φύγω. Κρίμα που δε θα είμαι εδώ και την μεθεπόμενη εβδομάδα για τη Λίμνη των Κύκνων γαμώτο.

Στη Μόσχα, αδελφές μου, στη Μόσχα!...

...αναφωνεί η Μάσα στο γνωστό θεατρικό έργο του Τσέχοβ και περίπου το ίδιο είπα και εγώ στην υπάλληλο του αεροδρομίου όταν με ρώτησε για που πετάω σήμερα το πρωί. Μετά από ένα αγαπημένο σταθμό στην Πράγα, έφτασα τώρα εδώ, βρήκα και εισιτήριο για τα Μπολσόι στην παράσταση της Πέμπτης και τώρα χαλαρώνω με (τι άλλο?) τσάι και μπισκότα.

Το πόσο μου αρέσουν τα αεροπλάνα είναι τοις πάσοις γνωστό και η σημερινή μέρα δεν ήταν εξαίρεση. Λίγο πριν την προσγείωση στην Πράγα, τράβηξα και την πιο κάτω φωτογραφία.

Μια βραδιά στο θέατρο

Μια καταπληκτική Γερτρούδη (Μαρίνα Γκόλουμπ) έκλεψε την παράσταση μπροστά στα μάτια μας. Μοναδική σε εμφάνιση, συνδύασε βασιλικά χαρακτηριστικά και αριστοκρατικό χαρακτήρα με άκρατη θηλυκότητα μιας ώριμης γυναίκας που ξαναζεί τον έρωτα σαν παραληρούσα έφηβη. Και όλα αυτά χωρίς καθόλου να επισκιάζει την μητρική της ταυτότητα και το δράμα του χαρακτήρα της. Απέδωσε τον ρόλο της με συγκλονιστικό εύρος συναισθημάτων και κυριάρχησε στην κάθε σκηνή που εμφανιζόταν. Έχοντας όλα αυτά υπόψη, δεν ήταν στο παραμικρό παράξενο που απέσπασε τα περισσότερα χειροκροτήματα και ανθοδέσμες από το κατενθουσιασμένο κοινό.


Ένας διόλου ευκαταφρόνητος Κλαύδιος (Κονσταντίν Χαμπένσκι) στάθηκε επάξια δίπλα της δημιουργώντας της το πεδίο να αναδείξει τις ικανότητες της. Από το γαλαζοαίματος στο κυνικός στο εριστικός στο συντετριμμένος, χρωμάτισε την σκηνή και της έδωσε βάθος απαράμιλλο.


Τελικά ο Άμλετ (Μιχαήλ Τρούχιν) περιορίστηκε απλά στο να έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, όχι όμως και την κορυφαία εμφάνιση. Απέδωσε τον κλασσικό μονόλογο, που σκηνοθετήθηκε με παντελώς πρωτότυπο και σύγχρονο τρόπο από τον σκηνοθέτη Γιούρι Μπουτούσοβ, αρκούντως παθιασμένα. Έπ' αυτού να αναφέρω την άκρως ενδιαφέρουσα η αναφορά-τήζερ που έγινε αρκετές σκηνές πριν.

Η Οφηλία (Όλγκα Λιτβίνοβα) κατενθουσίασε τους στρέιτ και τις λεσβίες με μια αισθησιακή και παθιασμένη εμφάνιση με ολόλευκο λιτό λευκό και εντελώς βρεγμένο φόρεμα και έδωσε ένα όμορφο κράμα δράματος και σέξι.

Το θέαμα ολοκλήρωσαν τα υπέροχα σκηνικά και μαγευτικά κουστούμια (Αλεξάντρ Σίσκιν), αλλά δεν παρέλειψαν να εντυπωσιάσουν ο συγκλονιστικός φωτισμός (Γιεβγκένι Γκάνσμπουργκ) και αριστουργηματική μουσική επένδυση (Γιούρι Μπουτούσοβ). Στο σύνολο, μια αξιομνημόνευτη βραδιά!

Εστιατόρια

Αν είναι κάτι που υπάρχει σε μεγάλη ποικιλία εδώ, είναι σίγουρα τα εστιατόρια. Ότι κουζίνα επιθυμήσει κανείς, θα τη βρει το δίχως άλλο. Και ότι ώρα θέλει. Από κουζίνα αργεντινής (υπέροχα στέικ) και αφρικανική (οικολογική ζέβρα φιλέτο) μέχρι πολυνησιακή (γαλοπούλα με μάνγκο) και ινδική (φανταστικά κάρυ κοτόπουλο) και φυσικά ιαπωνική. Αυτό που κάνει εντύπωση όμως, είναι το πάθος των Μοσχοβιτών με τα σούσι: ότι κουζίνα κι αν φτιάχνει το μαγαζί, πάντα υπάρχουν σούσι στο μενού! Ακόμα και σε καφετέριες που συνήθως πάει κάποιος για κάνα τοστάκι και καφέ, σερβίρουν και σούσι. Αν ερχόμουν μαζί Του, θα τρελαινόταν στα σίγουρα, αλλά δεν το βλέπω να συμβαίνει στο σύντομο μέλλον... (εδώ στο μακρινό μέλλον και δεν το βλέπω)

Εκεί που συνήθιζα να λέω ότι δε φεύγει κανείς από την Κύπρο χωρίς να έχει πάρει πεντέξη κιλάκια, τελικά θα το λέω για τη Μόσχα αυτό. Γιατί σε όσα εστιατόρια κι αν πήγα, οι κουζίνα είναι εξαιρετική! Και το εκπληκτικό είναι ότι και η εξυπηρέτηση είναι άψογη. Πάνε ανεπιστρεπτί οι μέρες της σοβιετικής εξυπηρέτησης, που οι υπάλληλοι έδιναν την εντύπωση πως, σε όποιο κατάστημα κι αν έμπαινες, τους χρωστάς. Τώρα πια, τα γκαρσόνια ξεσκίζονται να εξυπηρετήσουν, αλλά χωρίς την επιτακτική επιμονή για φιλοδώρημα, που συναντάει κανείς στις ΗΠΑ. Φυσικά, με το αζημίωτο.

Δε ξέρω τι μισθούς δίνουν στο προσωπικό εδώ, αλλά οι τιμές είναι αρκούντως τσουχτερές. Εκτός από τα ταχυφαγεία και άλλα μέρη που σερβίρουν πρόχειρο φαγητό, όλα τα άλλα εστιατόρια χρεώνουν περί τα €50 με €60 το πιάτο. Κι αυτό, χωρίς αλκοόλ, μόνο με νερό ή αναψυκτικό.

Χτες για παράδειγμα πήγα στο εστιατόριο «Μάρκετ» που ειδικεύεται στα ψαρικά και λοιπά θαλασσινά. Ευτυχώς, μας έκαναν το τραπέζι, γιατί από ότι είδα στον λογαριασμό, για 5 άτομα, η χρέωση ήταν €584 παρακαλώ! Αλλά, όλα, μα όλα, ήταν υπέροχα: από το διάκοσμο, και γενικά το χώρο, την εξυπηρέτηση που ήταν άψογη (ανά πάσα στιγμή, υπήρχε κοντά στο τραπέζι μας τουλάχιστον ένα άτομο) και φυσικά τα πιάτα που ήταν καταπληκτικότατα: από τα ορεκτικά και τις σούπες, μέχρι τις σαλάτες και τα ψωμάκια και φυσικά τα κυρίως πιάτα, μια πανδαισία χρωμάτων και γεύσεων. Αυτό που ξεχώρισα όμως, ήταν τα χτένια με λευκή σάλτσα: γιαμ!

Κόκκινη πλατεία *

* Σήμερα θα αφήσω τις εικόνες να μιλήσουν. Άλλωστε, μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις.

ΥΓ: άραγε θα έρθουμε ποτέ με Αυτόν εδώ?...
ΥΓ2: το δεύτερο μέρος του «Δύο» κανονικά έπρεπε να «έβγαινε» σήμερα, αλλά λόγω φόρτου εργασίας δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη. Επιφυλάσσομαι.

Αγορά ακινήτων

Καλά, μιλάμε εδωπέρα ο κόσμος δεν παίζεται! Άμα ακούσεις το τι πληρώνουν για να αγοράσουν μια στέγη να έχουν πάνω από το κεφάλι τους, θα σου φύγει το καφάσι! Τρελά λεφτά. Μέχρι και πέντε χιλιάδες δολάρια το τετραγωνικό μέτρο. Ναι, ναι, τόσο απίστευτα.

Εννοείται ότι πιο έξω από το κέντρο, οι τιμές είναι κάπως πιο λογικές. Για παράδειγμα, σε μία ώρα απόσταση από την πόλη, μπορεί κανείς κάλλιστα να βρει διαμέρισμα προς χίλια δολάρια το τετραγωνικό. Εντελώς τζάμπα δηλαδή! Εκεί λοιπόν που νομίζαμε ότι μόνο σε μας είναι οι τιμές δολοφονικές, έρχεται αυτή η ανακουφιστική είδηση και μας καλμάρει τα νεύρα, μην τρελαθούμε εντελώς.

Φυσικά, εντάξει, για να πούμε και του στραβού το δίκιο, στο κέντρο βρίσκει κανείς πολύ όμορφα διαμερίσματα με καταπληκτική θέα και υπέροχο σχεδιασμό, χλίδα που δεν φαντάζεται κανείς, άμεση και άνετη πρόσβαση στο δίκτυο συγκοινωνίας και μέσων μαζικής μεταφοράς, αλλά και κοντά σε πολυκαταστήματα, σουπερμάρκετ, σινεμά, μπαράκια, κλαμπ, θέατρα, για να μη μιλήσω και για τα πάμπολλα σημεία συνάθροισης «ενδιαφέροντων» ανθρώπων...

Εννοείται κιόλας ότι με τον φιλοδυτικισμό που διακρίνει τους Μοσχοβίτες, από την πόρτα του σπιτιού τους μέχρι και την τουαλέτα, τα πάντα έχουν σφραγίδα μεγάλων οίκων της Ευρώπης και της Αμερικής. Τίποτα το ρωσικό δεν μπαίνει μέσα στα σπίτια τους. Ακόμα και για γάλα να πάει κανείς, θα βρει γαλλικό, φινλανδικό, γερμανικό, αλλά όχι ρωσικό γάλα.

Φυσικά, τι να το κάνεις το σπίτι, άμα δεν υπάρχει Εκείνος, μου λες?...

Ζυγός: ζώδιο του αέρα

Ξυπνάω λοιπόν κι εγώ, στις 1 μετά τα μεσάνυχτα, παίρνω τη βαλίτσα που ήδη έχω ετοιμάσει και φτάνω στο αεροδρόμιο με μεγάλη χαρά, γιατί, ως γνωστόν, τρελαίνομαι να πετάω. Κι αφού δεν μπορώ να πετάω αισθηματικά (αφού μου έκοψαν τις φτερούγες) ας πετάω τουλάχιστον σωματικά. Δε βαριέσαι, κάτι είναι κι αυτό και είναι και το μόνο σίγουρο ότι θα το πετύχεις. Γιατί το άλλο... Χώρια το ότι έχεις πάντα ομαλή προσγείωση. Δεν παίζει σε μια πτήση να σε προσγειώσουν χωρίς καν να το ξέρεις. Κάτι θα δεις. Κάτι θα καταλάβεις. Αλλά και ανώμαλη προσγείωση να κάνεις, είτε που θα γίνεις υπερδιάσημος (καλή ώρα τα τυπάκια απ τη σειρά «Λοστ» που λιώνουν για πάρτη τους όλοι), είτε θα πας μια και καλή: τη φάση του «πληγωμένος και δεν γυρνάει καν να σε κοιτάξει κανείς» σίγουρα δεν την περνάς. Για αυτό λοιπόν κι εγώ, γουστάρω με τρέλα να ταξιδεύω αεροπορικώς.

Μετά τις γνώριμες και σύντομες διαδικασίες, μπαίνω στην ουρά για τον έλεγχο διαβατηρίων και μετά στη άλλη ουρά για τον έλεγχο ασφαλείας. Πάω να περάσω και «μπιπ»: το μηχάνημα δε με θέλει.

-Φοράς ζώνη? (πέφτει η πρώτη ερώτηση του υπεύθυνου)
-Ναι, του απαντάω εγώ.
-Να την βγάλεις κύριε και να ξαναπεράσεις.

Δεν σχολιάζω τον ενικό, τύπου είμαστε φιλαράκια, βγάζω τη ζώνη και ξαναπερνώ. «Μπίπ» πάλι.

-Βγάλε και τα παπούτσια σου.

Ο ενικός συνεχίζεται ακάθεκτος. Δεν την έχω δει κάπως και ούτε νομίζω ότι μου χρωστάει το σύμπαν. Αλλά κάποια τυπικά πράγματα πρέπει να τηρούνται. Κι επειδή το κόβω ότι ο υπεύθυνος είναι ζώο και δεν καταλαβαίνει από αυτά, αποφασίζω να του την πω αλλιώς:

-Με αυτά τα συγκεκριμένα παπούτσια έχω περάσει πάμπολλους ελέγχους ασφαλείας χωρίς το παραμικρό πρόβλημα.
-Αυτά θα είναι. Βγάλε τα και θα είσαι οκ.

Δε γαμιέται, σκέφτομαι, και πάω παραδίπλα να τα βγάλω. Ενώ τα έχω ήδη λύσει, κοιτάζω τριγύρω αλλά πουθενά παντοφλίτσες μιας χρήσεως όπως όλα τα αεροδρόμια του «αναπτυγμένου» κόσμου.

-Συγνώμη κιόλας, αλλά που θα πατήσω άμα βγάλω τα παπούτσια μου?
-Μα δε βλέπεις, υπάρχει χαλάκι ακριβώς κάτω από το μηχάνημα ελέγχου.
-Ναι αλλά το συγκεκριμένο χαλάκι το πατάνε όλοι με τα παπούτσια τους και θα περάσω εγώ με τις κάλτσες? Που ξέρω που έχει πατήσει ο καθένας?

Και εισπράττω την αποστομωτική απάντηση:

-Αν θέλεις να πετάξεις να τα βγάλεις, αλλιώς δε γίνεται! (που συνοδευόταν και με το ανάλογο υφάκι υπεροψίας βεβαίως. Ότι και καλά «εγώ ελέγχω την κατάσταση εδώ πέρα, σ’αρέσει, δε σ’αρέσει». Ο ενικός πια, κεκτημένο δικαίωμα του)
-Μπορείτε παρακαλώ να μου φωνάξετε τον προϊστάμενο σας παρακαλώ?
-Κύριε, έχουμε πολλή δουλειά εδώ και ο προϊστάμενος είναι απασχολημένος. (με εκνευρισμό αυτή τη φορά)
-Κοίτα φίλε, ή που θα τον φωνάξεις, ή που θα τον φωνάξω εγώ. Διάλεξε.

Οπότε ο φίλος μας, βάζει την ουρά στα σκέλια και φωνάζει τον προϊστάμενο του, ο οποίος έρχεται αμέσως. Του εξηγώ την κατάσταση και, αφού μου απολογηθεί για τη συμπεριφορά του υφισταμένου του, με αφήνει να περάσω χωρίς περαιτέρω διατυπώσεις. Ούτε που γύρισα να τον κοιτάξω καθώς του έκανε παρατήρηση μπροστά σε όλους τους υπόλοιπους επιβάτες.

Μετά από μια ομαλότατη πτήση, με τη γνωστή κι εξυπηρετική φροντίδα των Τσέχων, φτάνω στο, μικρό μεν, καθαρότατο και πολύ λειτουργικό δε, αεροδρόμιο της Πράγας. Την αράζω στην άνετη και ήσυχη αίθουσα επιβατών και διαβάζω ξένο τύπο που παρέχεται δωρεάν. Πριν καν να το καταλάβω, περνάει ένα τρίωρο και επιβιβάζομαι στην πτήση μου προς Μόσχα, όπου και φτάνω μετά από δυόμισι ώρες και καταλήγω στο ταξί όπου ρίχνω κι ένα υπνάκο κατά τη διάρκεια της 50λεπτης διαδρομής μέχρι το κέντρο της πόλης που βρίσκεται το διαμέρισμα μου.

Αν και υπερσύγχρονο όταν χτίστηκε το 1979, για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων του 1980, το κυρίως αεροδρόμιο της Μόσχας «Σιερεμέτιεβο», έχει αρχίσει πια να δείχνει τα χρονάκια του και χρήζει επειγόντως ανακαίνισης και εκσυγχρονισμού. Δεν έχει ούτε καν μια κανονική σύνδεση με την πόλη. Ο ανυποψίαστος επιβάτης, θα καταλήξει να τον γδάρουν οι οδηγοί ταξί, κι αυτό αν τα καταφέρει να συνεννοηθεί μαζί τους ως προς το που θέλει να πάει. Ο μέσος Ρώσος άνω των 35 δεν ξέρει παρά τα πολύ βασικά αγγλικά.

Δεν είναι διόλου περίεργο λοιπόν που πολλές αεροπορικές εταιρείες έχουν μεταφέρει τις εργασίες τους στο, μικρότερο, αλλά νεότερο, «Ντομοντέντοβο» νότια της Μόσχας, με πολύ καλές εγκαταστάσεις και εύκολη και φτηνή σύνδεση με το κέντρο της πόλης. Όσο για τα άλλα τρία αεροδρόμια της Μόσχας, καλύτερα να μην τα αναφέρω καν. Μόνο για εσωτερικές πτήσεις και μόνο για τους ντόπιους. Περισσότερο Ασία θυμίζουν, παρά Ευρώπη.

Αναμένω λοιπόν με αγωνία το 3ο τέρμιναλ στο «Σιερεμέτιεβο» καθώς και τη σύνδεση με το μετρό για να μου γίνει το μηνιαίο ταξίδι προς ανατολάς, ακόμα πιο άνετο και γρήγορο.

Κατά τη διάρκεια της δεύτερης πτήσης, έβγαλα και μερικές φωτογραφίες για να τις βλέπω να χαίρομαι όταν έχω προσγειωθεί.

Δάση γύρω από τη ΜόσχαΠροάστιο της Μόσχας Ο αυτοκινητόδρομος που οδηγεί στο αεροδρόμιοΆποψη του αεροδρομίου λίγο πριν την προσγείωσηΤο κεντρικό κτήριο του αεροδρομίου Εργασίες για το τέρμιναλ 3Καταλήξαμε ακριβώς δίπλα από αυτό

Υγ.: Αλήθεια, πως θα περάσω αυτή την επίσκεψη χωρίς έστω την φωνή Του?...