Επετειακό

Κυρίες, κύριοι, σας παρουσιάζω τον Κατά Αρκούρη Ιδανικό Άντρα*, ο οποίος έχει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά (με εντελώς τυχαία σειρά προτεραιότητας):

1. Είναι διατεθειμένος να πάρει ενεργό μέρος στη δική μου ζωή
2. Επιθυμεί μεγάλης διαρκείας, χαλαρές διακοπές κάθε χρόνο
3. Είναι ευφυής, αλλά δεν του αρέσει να το επιδεικνύει
4. Έχει ή αγαπά τα σκυλιά (και όλα τα ζώα) και ειδικά τα δικά μου
5. Αποφεύγει τα ναρκωτικά
6. Έχει μια δουλειά η οποία και του απασχολεί πάνω-κάτω 40 ώρες τη βδομάδα
7. Έχει υπέροχα χέρια και πόδια, αλλά το αγνοεί πλήρως
8. Έχει εντονότατη φαντασία και μπορεί να την κάνει πραγματικότητα με επιτυχία
9. Με βλέπει ως ευαίσθητο άντρα άλλά και ως παιδί-θεό
10. Γελά συχνά και ειδικά με το περίεργο μου χιούμορ
11. Υποστηρίζει μια προσωπική του αντίληψη πνευματικότητας
12. Μπορεί να έχει πρόσβαση στα συναισθήματα του με μεγάλη ευκολία
13. Μπορεί να επικοινωνήσει αποτελεσματικά
14. Μπορεί να δεχθεί την ευθύνη για τα λάθη του με ελάχιστο δράμα και μέγιστη ειλικρίνεια
15. Βλέπει την σχέση μας με δέος αλλά και με τιμή
16. Είναι εξίσου πρόθυμος να μου κρατάει το χέρι και να είμαστε αγκαλιά, όσο και να αιωρείται από πολυελαίους, γυμνός και δεμένος
17. Είναι υπεύθυνος οικονομικά και φορολογικά
18. Μπορεί να κλάψει
19. Είναι διαβολάκος αλλά και άγγελος
20. Αρέσκεται να χάνεται μέσα στα μάτια μου με τις ώρες
21. Δεν τον φοβίζουν λεκέδες από χώμα, αίμα, λάδια αυτοκινήτου ή γρασίδι
22. Διαβάζει ετικέτες
23. Του αρέσει να βγαίνει έξω τα βράδια κάπου-κάπου
24. Του αρέσει το να βγαίνει έξω τα βράδια εξίσου με το να δημιουργεί μια όμορφη νύχτα στο σπίτι
25. Έχει ελαχιστοποιημένες νευρώσεις, ψυχώσεις και λοιπές ηλιθιώσεις
26. Αγαπά να μαγειρεύει
27. Είναι μπρατσωμένος, χωρίς να το έχει παρακάνει
28. Δεν έχει όρια στο σεξ
29. Του αρέσουν άντρες με όση τρίχα έχω εγώ – ούτε περισσότερη, ούτε λιγότερη
30. Γνωρίζει καλά ότι η μακροβιότητα χτίζεται στις καλές και τις όχι-και-τόσο-καλές στιγμές της ζωής σε μια σχέση
31. Καταλαβαίνει τη διαφορά ανάμεσα στις λέξεις «της» και «τις», «τρεις» και «τρις», «δεις» και «δις»
32. Ψιθυρίζει γλυκές βλακειούλες στο αυτί μου όταν είμαστε σε δείπνα
33. Χαμογελά όμορφα, πλατειά και συχνά
34. Καταλαβαίνει τη έννοια της γαλήνης
35. Έχει μια καλά χρησιμοποιημένη εγγραφή σε γυμναστήριο
36. Αρέσκεται να κάνει μια περιποίηση προσώπου κάθε τόσο
37. Έχει ήδη περάσει τη φάση του κλάμπινγκ και δεν θα ήθελε να την ξαναζήσει
38. Αντιλαμβάνεται πόση πολύτιμη είναι η ζωή
39. Θα ήθελε ένα μεγάλο σπίτι, μόνο και μόνο για να το γεμίζει με φίλους επισκέπτες
40. Αντιλαμβάνεται ότι η πραγματική ευτυχία κρύβεται στο να μπορείς να απολαύσεις την όποια διαδρομή στις εκτροπές
41. Θα ήθελε μια όμορφη και μεγάλη κουζίνα μόνο και μόνο για να μαγειρεύουμε για τους φίλους μας
42. Θα πλήρωνε όσο του ζητούσαν για ένα αμάξι στο οποίο μπορεί να βασιστεί και όχι για ένα χλιδάτο αυτοκίνητο
43. Έχει δύο φρύδια
44. Έχει μια δεξιότητα για στυλ, τόσο στο ντύσιμο όσο και στην διαρρύθμιση σπιτιού
45. Ξέρει ποια μεριά του σφυριού κάνει τη δουλειά και δε φοβάται να τη χρησιμοποιήσει
46. Εισηγείται να κάνουμε βραδινά μαθήματα μαζί και μετά βρίσκει τον κατάλογο για να διαλέξουμε
47. Παίρνει αυτόματα στάση αγκαλιάς μόλις μπει στο κρεβάτι
48. Με εκνευρίζει δαγκώνοντας όλα τα σοκολατάκια του κουτιού και μετά μου κάνει δώρο-έκπληξη ένα κουτί μόνο για δικό μου
49. Είναι επίσης εραστής του καφέ, εκτιμώντας το γεγονός ότι τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής λαμβάνουν χώρα συχνά πάνω από μια κούπα καφέ
50. Απολαμβάνει εξίσου να οδηγεί αυτός το αμάξι, όσο να τον πάω εγώ βόλτα
51. Ξέρει καλά τη διαφορά μεταξύ του να μυρίζει σαν άντρας και του να ρυπαίνει την ατμόσφαιρα
52. Νοιώθει το ίδιο για τα ρούχα όπως και εγώ: είναι περιττά, αλλά μερικές φορές απαραίτητα
53. Ξέρει πολύ καλά ότι σημασία δεν έχει ο προορισμός, αλλά το ταξίδι
54. Ελπίζει για το καλύτερο και προγραμματίζει για το χειρότερο
55. Παίρνει τα ηνία με σιγουριά
56. Μου τα παραδίνει με πλήρη εμπιστοσύνη
57. Θα με έκανε καθημερινά μπάνιο αν ήμουν για κάποιο λόγο ανήμπορος
58. Θα με έκανε καθημερινά μπάνιο, ακόμα κι αν δεν ήμουν, αλλά το κρατάει για ξεχωριστές περιπτώσεις
59. Συλλέγει, αλλά δεν συσσωρεύει, όντας περισσότερο από πρόθυμος να αποδεσμεύσει και να επιστρέψει πράγματα στο Σύμπαν
60. Θα ήθελε να κερδίζει το Λαχείο μόνο και μόνο για να μπορεί να βοηθήσει τους φίλους και οικογένεια του (καλά, ίσως κι ένα ταξιδάκι για τους δυο μας)
61. Σέβεται γκαρσόνια, σερβιτόρους και όλους όσους τον εξυπηρετούν
62. Αντιλαμβάνεται τη διαφορά μεταξύ των εννοιών «δικαιολογημένος θυμός» και «νευράκια»
63. Είναι συνετός με τον χρόνο του, τα ταλέντα του, την ενέργεια του, τα χρήματα του και την πνευματικότητα του
64. Καταλαβαίνει την σημασία της ισορροπίας σε όλα μας
65. Επενδύει χρόνο για να επεξεργάζεται τον εαυτό του και να ωριμάζει ως άτομο
66. Δημιουργεί και απολαμβάνει τον δικό του χώρο και χρόνο
67. Έχει προσωπικά του ενδιαφέροντα, φίλους και απόψεις
68. Δε θα έτρωγε ποτέ το τελευταίο κομμάτι από οτιδήποτε πριν το προσφέρει σε άλλους πρώτα
69. Δεν θα αναχωρούσε ποτέ χωρίς να αποχαιρετήσει, είτε με φιλί, αγκαλιά ή χειραψία
70. Μπορεί εύκολα να με βρει στην άλλη άκρη γεμάτου δωματίου σε πάρτι και να πιάσει τη ματιά μου έστω για ένα δευτερόλεπτο
71. Είναι περήφανος για τη σχέση μας και άνετος με την σεξουαλικότητα μας
72. Έχει (σχεδόν) βαρεθεί να ακούει «Μα εσύ είσαι γκέι???»
73. Δεν καπνίζει. Ποτέ.
74. Φροντίζει νύχια χεριών και ποδιών, καθώς και τρίχες μύτης και αυτιών τακτικά
75. Λατρεύει να ταξιδεύει
76. Λατρεύει να επιστρέφει σπίτι
77. Εκτιμά την δύναμη της σιωπής και δεν νοιώθει την ανάγκη να την γεμίσει
78. Με εκπλήσσει συχνά με την δημιουργικότητα του, τόσο μέσα όσο και έξω από το κρεβάτι
79. Εμπιστεύεται τη διαίσθηση και τα ένστικτα του τόσο όσο και την εμπειρία του
80. Μπορεί να αλλάξει λάδια, γλόμπους και την άποψη του
81. Με κάνει να ανατριχιάζω στο κρεβάτι, χωρίς καν να προσπαθεί. Όταν το προσπαθεί, με κάνει να μιλάω στο Θεό
82. Κάνει συνειδητή προσπάθεια να συμπαθήσει, ακόμα και να αγαπήσει, τους φίλους μου
83. Κοιτάει πίσω του όποτε περνάει πόρτες, για να βεβαιωθεί ότι δε θα κλείσουν πάνω σε κάποιον άλλον και να τον χτυπήσουν
84. Μπορεί να μου πει «Λες βλακείες!», τόσο γλυκά και διπλωματικά, που να με κάνει να θέλω να τον ευχαριστήσω ότι μου το υπόδειξε
85. Κάνει άντρες και γυναίκες να καταβάλλουν υπερπροσπάθειες για να μου πουν πόσο αξιολάτρευτος είναι
86. Το πρώτο πράγμα που κάνει μόλις μπει σε δωμάτιο ξενοδοχείου δεν είναι να πάει στο παράθυρο να τσεκάρει τη θέα, όπως κάνουν το 90% των ταξιδιωτών, αλλά έρχεται να με φιλήσει
87. Αντιμετωπίζει τις γκρίζες τρίχες ως σημάδι ωριμότητας
88. Είναι εξίσου άνετος με τζιν και φανελάκι όσο και με φράκο, παρότι προτιμά να είναι γυμνός
89. Φλερτάρει ανερυθρίαστα, αλλά πάντα βεβαιώνεται ότι είμαι ο αποδέκτης της μερίδας του λέοντος των δραστηριοτήτων του
90. Θεωρεί την ψυχοθεραπεία αναγκαίο κομμάτι της ρουτίνας συγκερασμού αισθημάτων
91. Έχει μια σχεδόν-παιδική περιέργεια και ενθουσιασμό
92. Θα καθόταν να φαει μια σφαίρα στη θέση μου
93. Δε θα ήθελε ανθοδέσμες στην κηδεία του (αλλά ούτε και στο γάμο του) προτιμώντας τα χρήματα να ξοδεύονταν για καλό φαγητό, ποτό και διασκέδαση για να γιορταστεί το γεγονός
94. Χαίρει τόσο μεγάλης εκτίμησης που δε θα υπήρχε χώρος ούτε για καρφίτσα στον γάμο ή στην κηδεία του
95. Βλέπει την ζωή ως μια άσκηση ενέργειας, γεμάτη με ενεργά ρήματα μόνο
96. Θεωρεί τα δικά μου αισθήματα, ανάγκες, επιθυμίες, πόθους και προσδοκίες τόσο έγκυρα όσο και τα δικά του και θέλει να τα γνωρίζει όλα και να κάνει χώρο για όσα πιο πολλά είναι δυνατό
97. Αντιμετωπίζει τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και την τηλεόραση ως περισπασμούς και διασκέδαση, αλλά όχι ως υποκατάστατα για τη φιλία και τις ανθρώπινες σχέσεις
98. Είναι συνεπής και τακτικός, σέβεται τον χρόνο των άλλων, αλλά δεν διστάζει να κάνει τρέλες και να ακυρώσει οποιαδήποτε σχέδια, αν νοιώθει ότι χρειάζεται
99. Ξέρει πολύ καλά ότι κι εγώ επίσης θα έκανα όλα τα πιο πάνω και περισσότερα για αυτόν και για εμάς
100. Έχει ένα Χ-φάκτορ που με τρελαίνει

* Δεν τον βρήκα, αλλά τον σκέφτομαι συχνά και με πάθος. Wish me luck, coz i'm definitely gonna need it.

Lion heart

Λένε πως
τα ζώα αγαπάνε αληθινά και ανιδιοτελώς.

Λένε πως
τα ζώα ποτέ δε θα σε πληγώσουν, γιατί απλά δεν ξέρουν πως.

Λένε πως
τα ζώα ποτέ δεν ξεχνάνε το καλό που τους έκανες και αγαπούν παντοτινά.

Λένε πως
και οι άνθρωποι είναι ζώα.

Βλακείες λένε...

Τερέζα

"Να πας να φέρεις την Τερέζα, τουλάχιστον, μπορείς?" είπε η μάνα μου, η οποία μετά την πρόσφατη περιπέτεια υγείας που είχε, ανακάλυψε, μέσω διάφορων γνωστών, τις υπηρεσίες της Τερέζας που θα τη βοηθούσε να συμμαζέψει λίγο το σπίτι. Ως καλός γιός που είμαι (λέμε τώρα) ζητάω διεύθυνση και πάω με το αμάξι να συναντήσω την Τερέζα, άγνωστων λοιπών στοιχείων.

Με το που φτάνω στο συμφωνημένο σημείο, βρίσκω να με περιμένει ήδη, μια κυρία γύρω στα 35 με 40, περιποιημένη και χαμογελαστή. Κατεβαίνω να συστηθώ, μιας και δεν είχαμε ξαναγνωριστεί και μετά από μερικές βασικές κουβέντες, της προτείνω να ξεκινήσουμε.

- Να καθίσω στο πίσω κάθισμα? με ρωτάει κι εγώ μένω άφωνος για μερικά δευτερόλεπτα πριν της προτείνω να καθίσει μπροστά ,μαζί μου.

Και εννοείται αρχίζω να σκέφτομαι: πως άραγε να της έχουν φερθεί σ'αυτή τη χώρα για να νοιώθει ότι δεν θα την ήθελα στο κάθισμα του συνοδηγού? Τι να της έχουν πει? Πόσο να την έχουν εξευτελίσει, για να σκέφτεται ότι δεν δικαιούται να είναι δίπλα-δίπλα με έναν "λευκό"? Τι ρατσισμός μας διακατέχει τελικά? Πως την έχουμε δει και συμπεριφερόμαστε σε άλλους ανθρώπους ως "ζώα" μόνο και μόνο από το χρώμα του δέρματος τους? Φυσικά, εδώ συμπεριφερόμαστε σε "δικούς" μας ανθρώπους ως ζώα, και θα κολλήσουμε στους ξένους...

Σκέφτομαι επίσης ότι είμαι αγενής και οδηγώ σιωπηλός και εννοείται ότι δεν ήθελα να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί της. Γιατί άλλωστε? Να της προκαλέσω κι άλλο πόνο. Τι θα μου απαντούσε? Θα μου απαντούσε?

Κι έτσι, σιγά-σιγά, μου είπε για την πόλη καταγωγής της (Γκόα), για την κουζίνα της περιοχής της, για την κόρη της που έμεινε στην Ινδία, για τον γιό της που γεννήθηκε εδώ, για το σχολείο με της καθολικές καλόγριες που πήγε, για το πρόβλημα με τους μουσουλμάνους στη χώρα της και τόσα άλλα, για να καταλήξει λέγοντας: αν ποτέ επισκεφθείς την χώρα μου και είμαι ήδη εκεί, θα χαρώ πολύ να σε φιλοξενήσω και να σου δείξω της ομορφιές που έχουμε.

Εννοείται έμεινα μαλάκας και μετά αυτομαστιγώθηκα στο μυαλό μου γιατί δε θά'πρεπε να μείνω...

Αντρέας

Καθόταν χαλαρωμένος στην πολυθρόνα κι έπινε το υπέροχο τσάι που μας έφτιαξε. Αφού με "ανέκρινε" για το πως πέρασα τις γιορτές, πέρασα στην "αντεπίθεση" τρώγοντας κι ένα κουραμπιέ για ενδυνάμωση. Μου είπε τα δικά του και μετά τον ρώτησα:

-Και σήμερα, Θεοφάνεια μέρα, τι έκανες?

-Σήμερα ήμουν με την κυρία Μαρία. Πήγα απ'το σπίτι της να πιούμε καφέ, αλλά αμέσως της αντιπρότεινα να πάμε κάπου έξω, που ήταν και καλή η μέρα: εκτός απ'την αποπνικτικότητα του σπιτιού, υπήρχε και μια μπόχα, μια δυσωδία, είτε απ'την κλεισούρα, είτε απ'την έλλειψη καθαριότητας, άσε... Αλλά κι όταν μπήκαμε στο αμάξι και έκανε μια κίνηση να δέσει την ζώνη ασφαλείας, τα είδα όλα! Ευτυχώς που όντως είχε καλό καιρό και μπόρεσα αμέσως ν'ανοίξω το παράθυρο να μπει καθαρός αέρας άμεσα!

-Τόσο χάλια ε?

-Ε, ναι ρε συ, είναι και τόσων χρονών. Έτσι είναι συνηθισμένες αυτές. Εγώ θα της αλλάξω συστήματα?

-Μα καλά, και γιατί πήγες να περάσεις τόσες ώρες μαζί της? Ήταν ανάγκη?

- Είναι κάποια πράγματα που δεν σου έχω πει. Με τον γιο της, τον Χριστόφορο, είμασταν πολύ καλοί φίλοι...

- Ε, μα πόσο καλοί πια? λέω εγώ και κλείνω το μάτι.

Ο Αντρέας σχεδόν θύμωσε:

- Μη μιλάς έτσι για ανθρώπους που δεν γνωρίζεις! Και ειδικά για ανθρώπους που έφυγαν πια από τη ζωή...

- Αντρέα, δεν ήξερα... συγνώμη.... ψέλλισα.

- Ο Χριστόφορος κι εγώ, είμασταν πολύ καλοί φίλοι πριν ...φύγει. Αλληλοϋποστήριξη στο φουλ. Και στα καλά, και στα δύσκολα. Έξω στα πάρτι, μέσα για τη μιζέρια. Κι όταν αρρώστησε, και δεν μας το είπε, του έκανα μεγάλη φασαρία. Τα τελευταία λόγια του ήταν "Αντρέα, να προσέχεις τη μάνα μου τώρα που φεύγω...". Και το έχω πάρει όρκο στον εαυτό μου, όσο ζει η κυρά-Μαρία, θα είμαι δίπλα της. Και για αυτήν, αλλά για τον Χριστόφορο πιο πολύ... Της στέκομαι σαν τον γιο που δεν έχει πια.

- Αντρέα, από τι έφυγε ο Χριστόφορος?

Ο Αντρέας πήρε βαθειά αναπνοή πριν απαντήσει:

- Δεν ξέραμε τίποτε τότε. Ήταν άλλοι καιροί. Μην κοιτάς τώρα που και τα 15χρονα είναι ενήμερα. Τώρα δεν υπάρχει καμία απολύτως δικαιολογία. Μα καμία σου λέω. Τότε, όμως, ελάχιστα πράγματα ξέραμε για το AIDS...

Παραιτούμαι!

Ακούμε μερικές φορές (στο εξωτερικό συχνότερα, γιατί, δυστυχώς, κατά την άποψη μου, αυτό δε γίνεται στα μέρη μας τόσο συχνά όσο θα έπρεπε) ότι η τάδε ή ο δείνα αξιωματούχος παραιτήθηκε, μετά από κάποιο σκάνδαλο συνήθως. Στη δε Ιαπωνία, συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις να κάνουν σεπούκου με το ξίφος κανενός προπάππου σαμουράι και τέτοια. Και θεωρείται, μάλιστα, πολύ έντιμη και σωστή κίνηση αυτή.

Προσωπικά πιστεύω ότι διαφωνώ. Αν κάτι αξίζει μέχρι και να πεθάνεις για αυτό, δεν αξίζει ακόμη περισσότερο να ζήσεις για αυτό ακριβώς? Κάτσε κύριε υπουργέ και φτιάξε τη μαντάρα που έκανες. Διόρθωσε το σχέδιο που εφάρμοσες. Πως επωφελείται ο σκοπός για τον οποίον παραιτήσαι από αυτή την παραίτησή σου (είτε από μία θέση, είτε από την ζωή την ίδια)? Αν θεωρείς ότι κάτι που έκανες ή ανέλαβες, δεν πήγε καλά ή δεν έγινε σωστά, γιατί δεν κάθεσαι να το διορθώσεις? Δεν είναι, μήπως, η μόνη ορθή οδός η ανάληψη με υπευθυνότητα των συνεπειών των πράξεων και αποφάσεων σου? Δεν θα έπρεπε, λέω, να φέρεις εις πέρας το όποιο έργο έχεις αναλάβει? Δεν είναι, ίσως, το πιο αναγκαίο τουλάχιστον η αποκατάσταση των όσων έχεις δημιουργήσει και ειδικά των ανθρώπων που έχεις αφήσει εκτεθειμένους, απορημένους, ταλαιπωρημένους, πληγωμένους, να περιμένουν άδικα?

Στη δεκαετία του '80, τότε που το αερόμπικ εθεωρείτο η καλύτερη ανακάλυψη από καταβολής κόσμου, και η Τζέην Φόντα, μαζί με πολλές που τη μιμήθηκαν, έβγαζαν το ένα βίντεο μετά το άλλο, είχαν ξετρυπώσει οι ξαδέλφες μου ένα σετάκι κασέτες γυμναστικής με την ολυμπιονίκη (αν δεν κάνω λάθος) Σοφία Σακοράφα, αλλά αυτό που μου είχε κάνει τότε εντύπωση, και το θυμάμαι μέχρι τώρα, είναι η τελευταία πρόταση από το εισαγωγικό της σημείωμα. Μετά από κάμποσες συμβουλές για τη σωστή εκτέλεση των ασκήσεων και μπόλικη ενθάρρυνση για τακτική και συστηματική εκγύμναση, κατέληγε στο εξής: "Η πιο άσχημη λέξη στη γλώσσα μας είναι 'παραιτούμαι'." Δεν πρέπει να παραιτούμαστε από την φροντίδα του ευατού μας και την έγνοια για την υγεία μας, αλλά είναι καλό να παραιτούμαστε από άλλες, ίσως πιο σημαντικές, προσπάθειες?

Τα πιο πάνω περί παραιτήσεως δεν αφορούν μόνο αξιώματα και πολιτικούς όμως. Αφορούν όλους μας νομίζω. Σε όλα όσα αναλαμβάνουμε. Με ό,τι κι αν ασχολούμαστε. Και είναι ιδιαίτερα σημαντικά για τις διάφορες διαπροσωπικές σχέσεις τις οποίες διατηρούμε. Έχω διαβάσει πρόσφατα το εξής: "A good relationship is a bit like a pet boa constrictor: either you feed it every day or bad things happen." Όπου φυσικά η έμφαση πέφτει στο τι μπορεί να συμβεί αν σταματήσει κάποιος την φροντίδα και το ενδιαφέρον για μια σχέση που έχει.

Αυτό φυσικά χρειάζεται, ... χμμμ... τι χρειάζεται για να κάνει κανείς αυτό?...

Αναρτήσεις κι εξαρτήσεις

Ξυπνάς το πρωί και μετά το τέντωμα, γραμμή στην κουζίνα για τον πρώτο καφέ. Άντε το πολύ πολύ να βάλεις και κάνα σώβρακο αν θα περάσεις μπροστά από παράθυρα. Και μετά την πρώτη ρουφηξιά, δε θα ανάψεις και τσιγάρο? Θα ανάψεις. Μη σου πω, θ'ανάψεις και δεύτερο κιόλας. Θα ντυθείς και θα πας δουλειά. Αν είναι καμιά Κυριακή, επιστρέφεις στο κρεβάτι και ρίχνεις μια δόση άγριου σεξ. Λέμε τώρα.

Αν όμως αργήσεις να ξυπνήσεις, και πας δουλειά αργοπορημένα, και ξεχαστείς με την τάδε επείγουσα αναφορά και τον δείνα σημαντικό πελάτη και δεν πιεις τον πρώτο καφέ στην ώρα του, τι γίνεται? Κι να πάει 9 και δεν έχεις κάνει ακόμη το πρώτο τσιγάρο, τι γίνεται? Εμένα που μου έχει τύχει μερικές φορές, μ'είχε πιάσει πονοκέφαλος άγριος. Που συνήθως δεν με πιάνουν, ούτε καν τον χειμώνα στα "μεγάλα" κρύα. Και πριν βγουν λανθασμένα συμπεράσματα, να σημειωθεί ότι το μόνο που έκανα και μου πέρασε ο πονοκέφαλος, ήταν να πιώ ένα εσπρεσάκι! Τόσο απλό. Εκεί είναι που αντιλήφθηκα τα περί στερητικού συνδρόμου και εθισμού.

Μετά από αυτό το περιστατικό, είπα ότι θα κάνω "απεξάρτηση". Άρχισα να μειώνω τους κάφεδες από 7-8 τη μέρα, σε 5-6 και μετά σε 2-3 και έμεινα εκεί. Δε νομίζω να τους μειώσω κι άλλο. Εξ'άλλου, σε μικρές δόσεις, ο καφές και η καφεΐνη είναι ευεργετικά για τον ανθρώπινο οργανισμό.

Από κάτι τέτοια περιστατικά, μπαίνω στον προβληματισμό του πόσο δύσκολο είναι να κάνει κάποιος απεξάρτηση από πιο εθιστικές ουσίες, όπως κάποια σκληρά ναρκωτικά, για παράδειγμα. Μάλλον δεν είναι και τόσο εύκολο τελικά. Και ίσως οι ανθρώποι που είναι ήδη εξηρτημένοι να αξίζουν περισσότερη από την κατανόηση μας. Και λιγότερο από τον οίκτο ή την καταδίκη μας. Γιατί αν εγώ δεν μπορώ να περάσει μέρα δίχως ένα καλό καφέ, πόσο πιο δύσκολο είναι γι'αυτούς να αντέξουν μακριά από τις διάφορες ουσίες? Θα μου άρεσε μήπως να με βλέπουν οι γύρω μου υποτιμητικά επειδή δεν μπορώ να κάνω μέρα δίχως καφέ ή τσιγάρο?

Αλλά, αν το πάρουμε και από μια άλλη διάσταση, πόσο εύκολο είναι να "απεξαρτηθεί" κανείς από τους ανθρώπους που μπαίνουν στη ζωή μας? Πόσο τελικά εξαρτόμαστε από τα διάφορα γενικά που συναντάμε στο δρόμο μας? Ίσως το να μιλάω για ναρκωτικά και ανθρώπους που νοιαζόμαστε λες και είναι παρόμοια πράγματα να θεωρηθεί (επιοικώς) "ατυχές", αλλά αν το σκεφτεί κανείς καλύτερα, υπάρχουν πολλοί παραλληλισμοί.

Γνωρίζεις κάποιον, αρχίζεις να μιλάς, ανακαλύπτεις τα κοινά που σε δένουν μαζί του, και ξεκινάς μια σχέση, μια όποιου είδους σχέση. Δεν μπορείς ποτέ να προδιαγράψεις την έκβαση της γνωριμίας και της σχέσης αυτής. Και σε κάποιο σημείο της διαδρομής, όταν αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι ότι δεν μπορείς να περάσει μέρα, ώρα, χωρίς αυτό το άτομο να είναι έστω στη σκέψη σου, τι πρέπει να κάνεις? Είναι μήπως πιο υγιές να "σταματήσεις" το δέσιμο, πριν σου γίνει ο άλλος απαραίτητος? Είναι τελικά πιο σοφό να αποκτηνωθούμε λίγο (ή και πολύ) για να διατηρήσουμε ή διασώσουμε την ψυχική και αισθηματική μας υγεία?

Περιμένοντας πριν μερικούς μήνες μια ανταπόκριση μου σε ένα αεροδρόμιο, είπα να κάνω μια βόλτα, να ξεμουδιάσουν και λίγο τα πόδια μου. Μπήκα σε ένα πολύ-περίπτερο και, ως συνήθως, έφυγα με ένα μικρό βιβλίο στο χέρι. Ο τίτλος του μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή, αλλά το θέμα του ήταν "100 συμβουλές για να ζήσετε πιο ευτυχισμένοι" ή με λιγότερο στρες ή κάτι τέτοιο τελωσπάντων. Δεν θα πω ότι τις διάβασα όλες, αλλά μια από αυτές ήταν ένα λογοπαίγνιο με το γνωστό ρητό "ο αισιόδοξος βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο, ενώ ο απαισιόδοξος το βλέπει μισοάδειο" και πήγαινε κάπως έτσι: "Δες το ποτήρι ως ήδη σπασμένο."

Η ανάλυση που ακολουθούσε ξεκαθάριζε λίγο τη συμβουλή: πάρε στα χέρια σου το αγαπημένο σου ποτήρι / κούπα / πιάτο / αντικείμενο και κοίταξε το καλά, κράτησε το όσο πιο πολύ μπορείς και μετά υπέθεσε ότι έχει σπάσει ή χαθεί ή γενικώς καταστραφεί. Με αυτό τον τρόπο, λέει ο συγγραφέας, όταν όντως σπάσει, θα στεναχωρεθείς λιγότερο. Και γενικότερα, μίλαγε για τρόπους αντιμετώπισης υλικών αγαθών, που θα μείωσουν το στρες του μέσου ανθρώπου στην απώλεια τους.

Στη φάση που ήμουν, άρχισα να αναγάγω τη συμβουλή αυτή στο επίπεδο διαπροσωπικών σχέσεων. Και στο πόσο (πολύ ή λίγο) θα διευκόλυνε την αντιμετώπιση της διάλυσης μιας ανθρώπινης σχέσης (είτε λόγω μετακόμισης, είτε λόγω χωρισμού, είτε λόγω θανάτου) αν την βλέπουμε ως ήδη διαλυμένη από την αρχή. Γιατί, ως γνωστό, τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Και έχοντας γονείς σε αρκετά μεγάλη ηλικία, οι οποίοι συχνά λένε ότι "δε θα ζούμε με τα βουνά", η προσέγγιση αυτή μου φάνηκε ως αρκετά υγιής.

Από την άλλη, μου έρχεται συχνά στο μυαλό το γνωστό ρητό "Να αγαπάς σα να μην έχεις πληγωθεί ποτέ, να χορεύεις σα να μη σε βλέπει κανείς και να ζεις την κάθε σου μέρα σα να είναι η τελευταία σου." στο οποίο εδώ και πολύ καιρό πιστεύω και προσπαθώ να εφαρμόζω. Γιατί, στο κάτω κάτω, δε μας φταίει ο άνθρωπος που έχουμε μπροστά μας για όλα αυτά που τυχόν μας έχουν προκαλέσει κάποιοι άλλοι, στο παρελθόν. Είναι το ιδανικό, λοιπόν, να δινόμαστε χωρίς επιφυλάξεις, αλλά, φυσικά, και με όλη μας την κρίση σε εγρήγορση. Και να κρίνουμε τον καθένα με βάση με τα δικά του λόγια, σκέψεις, πράξεις και αισθήματα προς εμάς.

Αν όμως με ρωτήσει κάποιος "Που έχω καταλήξει μετά από όλο αυτό τον προβληματισμό?" θα δυσκολευτώ πολύ να απαντήσω...

Madama Butterfly

Πράξη Δεύτερη
(απόσπασμα)

...Oggi il mio nome è Dolore.
Però ... il giorno del suo ritorno,
Gioia, Gioia mi chiamerò!

Γυναίκες οδηγοί

Δεν ξέρω αν είμαι σεξιστής ή αν υπάρχει καμιά επιστημονική εξήγηση για το φαινόμενο αυτό, αλλά 9 φορές στις 10, όταν γίνει ματσαράγκα στο δρόμο, πίσω από το τιμόνι κάθεται μια γυναίκα!

Ίσως είναι το γεγονός ότι έχουν την ευθύνη για το σπίτι, τα παιδιά και ένα κάρο άλλα πράγματα που δεν μπορούν να τα βγάλουν από το μυαλό τους ενώ οδηγούν. Ίσως να είναι κάτι πιο γονιδιακό και ενώ αντέχουν αποδεδειγμένα περισσότερο στον πόνο, να μην έχουν τα κατάλληλα εχέγγυα για την οδήγηση. Ίσως ακόμη να έχουν εντελώς διαφορετική προσέγγιση στο όλο θέμα, την οποία απλά αδυνατώ να την κατανοήσω.

Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι (αν και θέλω σαν τρελλός να μάθω), αλλά σίγουρα μου κάνει την εικοσάλεπτη διαδρομή από το σπίτι στο γραφείο να μοιάζει με υπεραστικό μαραθώνιο. Ένα φεγγάρι που δούλευα εκτός πόλης και πηγαινοερχόμουν καθημερινά, ούτε που το καταλάβαινα για πότε έμπαινα στο αμάξι κι έπιανα τον αυτοκινητόδρομο και για πότε έφτανα στον προορισμό μου μιάμιση ώρα μετά.

Αναπολώ με πολύ μεγάλη νοσταλγία τις διαδρομές αυτές, ειδικά σε σύγκριση με το τι τραβάω τώρα. Έχω φτάσει στο σημείο να μην πηγαίνω καθημερινά σπίτι για φαγητό, προκειμένου να αποφύγω τις διάφορες περιπέτειες στον δρόμο. Πετάγονται από παντού, παρκάρουν όπου βρουν, σταματάνε όπου θέλουν και γενικώς κάνουν ότι τους καπνίσει. Υπάρχουν βέβαια και αρκετοί άντρες οδηγοί που κάνουν τα νεύρα μου κουρέλια, αλλά είναι μειοψηφία αυτοί.΄

Ίσως και να είναι εντελώς τοπικό το φαινόμενο βέβαια, πάει καιρός από τότε που έχω οδηγήσει σε άλλη πόλη. Συμβαίνει άραγε και σε κανένα άλλο αυτό ή μήπως έχω αρχίσει να παρανοώ?...

Vertigo

Τι κάνεις άμα μάθεις κάτι που δεν "ήθελες" να μάθεις? (και καλά δεν ήθελες...)

Αναδιοργάνωση

Έχω αφήσει πολλά σχόλια αναπάντητα κι όλα μου τα αγαπημένα μπολογκς αδιάβαστα, αλλά τώρα που επιτέλους ησύχασα με τη δουλειά, θ'αρχίσω σιγά-σιγά να τα απαντάω και θα περάσω μια βόλτα να δω τι κάνατε όλοι σας το καλοκαίρι.

Θα τα λέμε συχνότερα τώρα λοιπόν!

Καλό απόγευμα να ευχηθώ και να απολαύσετε ότι απέμεινε απ'το Σαββατοκύριακο σας.

Φυσικά φαινόμενα

Μεσάνυχτα. Βεράντα. Αιώρα. Παγωμένη μπύρα στο τραπέζι από δίπλα. Ενδιαφέρον βιβλίο. Ζωάκια να κάνουν τους νυχτερινούς τους ήχους. Και ξαφνικά: κλικ κλικ. Μήνυμα στο κινητό: "Βλέπεις την έκλειψη?"

Κάνω λίγο αριστερά. Τίποτα. Κάνω λίγο δεξιά. Τίποτα. Σηκώνομαι και πάω στην άκρη της βεράντας, μπας και δω τίποτα. Και ξαφνικά, να τη! Ένα τεράστιο πορτοκαλοκίτρινο φεγγάρι σε πληρη άνθιση λόγω πανσελήνου, με τα 4/5 να είναι σκιασμένα. Γουώου! Απίστευτο θέαμα. Αφού στείλω πίσω μήνυμα για να ευχαριστήσω, ενημερώνω κάμποσο κόσμο να δουν το φαινόμενο αυτό και την ξαναράζω στην αιώρα διαβάζοντας.

Μετά από λίγο (όποιος με έχει χαρακτηρίσει "ανώμαλο" από την προηγούμενη ανάρτηση, μπορεί να σταματήσει το διάβασμα εδώ - θα χαλαστεί πολύ αν συνεχίσει) κλείνω το βιβλίο, κοιτάω τα άστρα από πάνω και μπαίνω σε σκέψεις: άραγε είναι φυσικό φαινόμενο το κόλλημα μου? Άραγε είναι φυσικό φαινόμενο η αντίδραση του? Άραγε το πως νοιώθει να παραμένει αναλλίωτο, και απλά το κρύβει μια κάποια "σκιά" και θα φύγει, όπως θα φύγει και η σκιά από το φεγγάρι? Άραγε είμαι περισσότερο χαζός από όσο νομίζω?...

Πως η τεχνολογία μπορεί να σου γαμήσει τη ψυχολογία σε μια νύχτα με πανσέληνο

Παρασκευή βράδι.

Κι όχι μια οποιαδήποτε Παρασκευή, 15 Αυγούστου κιόλας.

Και που είμαι?

Τι κάνω?

Είμαι σε παραλία? Είμαι σε μπαράκι? Είμαι με φίλους? Το διασκεδάζω τρελλά? Ή μήπως κάθομαι μέσα και διαβάζω? Και τι ακριβώς διαβάζω? Α ρε γαμημένη τεχνολογία!...

Πέρασαν έξη μήνες κιόλας, κι ακόμη δεν έχω ξεκολλήσει. Και το γεγονός ότι πολλά από αυτά που λέχθηκαν είναι σε μορφή e-mail, ή SMS, ή MSN-chat, δε βοηθάει καθόλου την κατάσταση. Είναι τόσο εύκολα προσβάσιμα που σε κλάσματα δευτερολέπτου είναι όλα μπροστά μου.

Γιατί δεν τα σβήνω, ε?
Γιατί δε μπορώ να τα σβήσω γαμώτο! Γιατί δε μπορώ να πιστέψω ότι δεν έχουν συμβεί. Γιατί δε μπορώ να καταλάβω πως δεν το είδα να έρχεται. Γιατί δεν είναι δυνατόν από τη μία μέρα στην άλλη, όλα αυτά τα δυνατά αισθήματα να έπαψαν να υπάρχουν.

Ειμαι χαζός, ε?
Το ξέρω. Άντε τώρα να βρείτε κάτι πιο ανεβαστικό να διαβάσετε, και που θα πάει, θα ξεκολλήσω κι εγώ. Σιγά: ακόμα Αύγουστος είναι. Μέχρι τα Χριστούγεννα (που ως γνωστόν είναι η πιο ανεβαστική εποχή του χρόνου <ΝΟΤ>) έχω ακόμα καιρό.

Καλό ξημέρωμα εύχομαι!

Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας

Για να θυμούνται οι μεγαλύτεροι και για να μαθαίνουν οι νεαρότεροι.

Το πιο κάτω είναι απόσπασμα από το βιβλίο με τον τίτλο της ανάρτησης, από την Αυστραλή συγγραφέα Κολλήν ΜακΚάλοου. Είχε γίνει και σειρά για την τηλεόραση παλιότερα. Δυστυχώς ή ευτυχώς, είναι ένα κομμάτι που με συναρπάζει ακόμη. Το παραθέτω αμετάφραστο, γιατί όλο και κάτι θα χάσει στην προσαρμογή του στα ελληνικά.

Long Ago, there was a bird who sang just once in its life.
From the moment it left its nest, it searched for a thorn tree.
And it never rested until it found one.
Then, it began to sing more sweetly than any other creature on the face of the earth.
And, singing, it impaled its breast on the longest, sharpest thorn.
But, as it was dying, it rose above its own agony to out-sing the lark and the nightingale.
The thorn bird pays its life for that one song and the whole world stills to listen and God, in His heaven, smiles.
As its best was bought only at the cost of great pain.
Driven to the thorn, with no knowledge of the dying to come.

But when we press the thorn to our breast,

We know........

We understand.....

And still......we do it.

Θα με βρίσει κόσμος, το ξέρω...

...αλλά:

1.έχω να μπλογκάρω ούτε κι εγώ θυμάμαι από πότε.*

2.χτυπάω δωδεκάωρα στη δουλειά κι ένα "μπράβο" δεν έχω ακούσει και κάθομαι ακόμα.*

3.έχω ν'απαντήσω σε μέιλς από αμνημονεύτων.*

4.δεν έχω κάνει ούτε ένα μπάνιο.*

5.έχω σχεδόν ξεχάσει από πότε έχω να κάνω σεξ.*

6.έχω ξεκινήσει δυο "κουβέντες" και τις έχω αφήσει στη μέση.*

7.(και βριστικότερο) είμαι ακόμα κολλημένος...*

__________________________________

*1.και όχι, ούτε σας διαβάζω.

*2.και όχι, ούτε αύξηση έχω πάρει.

*3.είμαι γαϊδούρι, το αντιλαμβάνομαι.

*4.και ναι, είμαι αηδιαστικά άσπρος κατακαλόκαιρα.

*5.και όχι, δεν το επεδίωξα καν.

*6.και ναι, ναι, ναι, το ξέρω, καλά να πάθω.

*7....

άτιτλο *

seductive eyes: check
kissable lips: check
handsome features: check
interesting personality: check
flirtatious mood: check
wine lover: check
favourite wine sent to his office today: check
response: pending

















PS.: Το ξέρω, χάθηκα και έχω και σχόλια να απαντήσω και μέιλ να απαντήσω, αλλά τώρα πια έχω επιστρέψει ανανεωμένος και με γεμάτες μπαταρίες!
______________________________________________
* θα δείξει αν πάει να μπει τίτλος και τι...

Back to the office

I curl my toes, but there's no sand.
I stretch my neck, but there's no pebbles.
I stretch my body, but there's no sunrays.
I take a big whiff, but there's no smell of iodine and coconut oil.
I twirl my ears, but there's no sound of waves breaking on the rocks.
I open my eyes, but there's no friendly friends' faces around.
I lick my lips, but there's no vodky taste on them.
Oh, right. I'm back at the office...

Το βράδυ αυτό...

... αλλιώς το είχα φανταστεί. Αλλά κι έτσι όπως μου ήρθε, θα το περάσω.

Καλό σαββατοκύριακο!

--- --- --- --- --- ---

Είναι πραγματικά εκπληκτικό πως κάποια τραγούδια μοιάζουν να γράφτηκαν ακριβώς "για μένα" από άτομα που δεν είχαν ποτέ την παραμικρή ιδέα του τι νοιώθω και πως αισθάνομαι και ιδιαίτερα όταν γράφτηκαν αρκετό καιρό πριν. Ένα τέτοιο είναι και το πιο κάτω. Εδώ και αρκετές βδομάδες με εκφράζει αρκετά, όχι τόσο το τι λέει, όσο για το τι θα μπορούσαν να έλεγαν οι στίχοι σε κάποιο άτομο που εκτιμώ απεριόριστα.

Η πρώτη εκτέλεση του συγκεκριμένου τραγουδιού είναι σε αργό ρυθμό και κάπως μελαγχολική διάθεση. Η πιο κάτω εκτέλεση όμως με εκφράζει περισσότερο, καθώς πάει πιο πολύ με το πνεύμα της διάθεσης μου στη φάση που είμαι τώρα.



Και, φυσικά, ακολουθεί η δική μου ερμηνεία των στίχων:

Θέλω ν'αφεθείς
(δεν θα παρεξηγηθείς)
σε μένα που μπορώ
ν'απαντώ και ν'απορώ

Θέλω ν' αφεθείς
μη φοβηθείς
εσύ, που μπορείς
μ'ένα χάδι ν'αδικείς

Χρόνο έχεις
γιατί αντέχεις
είσαι ουρανός που πονάει
κι όλο βρέχει...

Διώξε τα σύννεφα
σταμάτα τη βροχή
το καλοκαίρι αυτό αλλιώς το είχα φανταστεί: μαζί σου!

Διώξε τα σύννεφα
σταμάτα τη βροχή
το καλοκαίρι αλλιώς το είχα φανταστεί

Θέλω ν'αφεθείς
κι ας παρασυρθείς
εσύ που μπορείς
σε σταγόνα να πνιγείς

Θέλω ν'αφεθείς,
μην φοβηθείς,
εσύ, που μπορείς
μ'ένα χάδι ν'αδικείς

Διώξε τα σύννεφα
σταμάτα τη βροχή
το καλοκαίρι αυτό μαζί σου
αλλιώς το είχα φανταστεί

Διώξε τα σύννεφα
σταμάτα τη βροχή
το καλοκαίρι αλλιώς το είχα φανταστεί

Θέλω ν αφεθείς

να ζήσεις

να νοιώσεις

να πάρεις

να δώσεις

Θέλω ν'άφεθείς...

Κι ας ξέρω ότι χέστηκες για το τι θέλω και το τι έχω φανταστεί...

Φόβος

"What people see as fearlessness is really persistence. Because I am focused on the solution, I don't see danger. Because I don't see danger, I don't allow my mind to imagine what might happen to me, which is my definition of fear. If you don't foresee the danger and see only the solution, then you can defy anyone and appear strong and fearless."

Unbowed, Wangari Maathai, 2004

Το απόφθεγμα της ημέρας (μη σου πω και "της εβδομάδας" κιόλας*)

Ό,τι δεν συνέβη ποτέ είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά.

Ν.Καζαντζάκης









__________________________________________
* για να μην πω "του τετραμήνου" δηλαδή...

Τα δυο αδέρφια

Ποτέ δεν είχα ιδιαίτερα καλή σχέση με τον αδελφό μου. Όχι ότι ήταν ή είναι κακή, αλλά δεν είναι αυτή που θα ήθελα. Κατά καιρούς υπήρξε υποφερτή, αλλά ποτέ ακριβώς "καλή".

Όντας πεντέμιση χρόνια μεγαλύτερος μου, ο αδελφός μου με πρόσεχε και με προστάτευε, σε σημείο ζήλειας. Δεν άφηνε κανένα να με πλησιάσει και μια φορά που παρολίγο να αναποδογυρίσει το καροτσάκι που με πήγαινε βόλτα, έκανε δύο μέρες να ξαναφάει από το στρες!

Όταν έφτασα σε ηλικία που μπορούσα και καταλάβαινα πέντε πράματα, άρχισε να μου μαθαίνει ότι ήξερε και δεν ήξερε. Από σκάκι μέχρι μουσική και ιστορία και τέχνη και αθλητισμό.

Στην πορεία άρχισα να τον ζηλεύω που ήξερε τόσα πολλά. Δε μου άρεσε πια το ότι ήμουν ο μικρός. Δε μου άρεσε που έπρεπε να με προσέχει. Και φυσικά, δε μου άρεσε ότι σε αυτόν επιτρέπονταν πράγματα που δεν επιτρέπονταν σε μένα! Με τον καιρό μάλιστα, σχημάτισα και την ιδέα ότι αυτόν τον αγαπούσαν περισσότερο οι γονείς...

Τα χρόνια πέρασαν και μεγαλώσαμε και οι δύο. Και ναι, πέρασα και από τη φάση που τον γούσταρα (λίγο, όχι αρρωστημένα ντε) όταν μεγάλωσε αρκετά και μου έκανε κλικ ως "άντρας" πια... Ήταν και το άτομο που έβλεπα πιο συχνά και σε πιο ...αποκαλυπτικές στιγμές φυσικά.

Στο δημοτικό και στο γυμνάσιο, και αργότερα στο λύκειο, ήμουν πάντα "ο αδελφός του Δ" και όχι απλά "εγώ". Σε σημείο που, ακόμα και τώρα, πολλοί κοινοί γνωστοί, όταν συστηνόμαστε, μου λένε "Α, εσύ είσαι ο αδελφός του Δ, ε?" και ανάβουν τα λαμπάκια μου!

Όταν πια έφυγε για σπουδές, η απόσταση μεταξύ μας άρχισε να μεγαλώνει αισθητά. Μεγάλο ρόλο έπαιξε και το γεγονός ότι ενώ ήμουν εξωστρεφής, αυτός ήταν εσωστρεφής. Με το που επέστρεψε πια από τις σπουδές, ήμασταν σχεδόν σα δυο ξένοι!

Μέχρι που πρόσφατα, όταν με κάλεσε στην συναυλία του για χτες την Παρασκευή, ήταν ήδη Δευτέρα και δεν παραξενεύτηκα καθόλου... Και δεν το έμαθα από τον ίδιο, το έμαθα από τη μάνα μας. Τελικά μια χαρά, η συναυλία τα πήγε σούπερ, ήρθαν και πολλοί φίλοι και φίλες μου, κι εγώ φυσικά καμάρωνα σαν παγώνι!

Το κορυφαίο φυσικά, και η τρανταχτή απόδειξη της έλλειψης επικοινωνίας μεταξύ μας, ήρθε λίγες ώρες αργότερα. Ενώ είμασταν μαζί, και στη συναυλία, και στα συγχαρίκια μετά και στο δείπνο μετά τη συναυλία, δε μου ανάφερε καν ότι θα πήγαινε ταξίδι. Γύρω στις 3 ξημερώματα Σαββάτου (σήμερα) εκεί που καθόμουνα με τους συνήθεις υπόπτους για ποτάκι και ψυχανάλυση, χτυπάει το τηλέφωνο μου και βλέπω ότι με παίρνουν από το σπίτι του αδελφού μου. Ανήσυχος, απαντάω την κλήση και τον ακούω, ήρεμο όπως πάντα, να με ρωτάει αν μπορώ να τον πάω στο αεροδρόμιο που θα έφευγε σε τρεις ώρες για ένα διαγωνισμό στην Ιαπωνία!

Κατά τα άλλα, "Τ’αδέρφια σκίζουν τα βουνά ώσπου ν’ανταμωθούνε"...

Όχι ότι δεν τον αγαπώ και τον εκτιμώ πάρα πολύ, απλά το έχω παράπονο που δεν είμαστε πιο κοντά...